"ช่างเถิด"
เย่อวิ๋นเฟยโบกมือ
ไม่ว่าจะเป็นสำนักไท่หนึ่งหรือปรมาจารย์มู่ ในสายตาของเย่อวิ๋นเฟยล้วนเป็นเพียงตัวละครเล็กน้อย ไม่ได้ใส่ใจนัก
ก่อนหน้านี้ เย่อวิ๋นเฟยเพียงได้ยินว่า ปรมาจารย์มู่เป็นผู้อาวุโสของหอโอสถ เกิดความสงสัยใคร่รู้ จึงติดตามจีเสวี่ยกลับมาดู
จีเสวี่ยเห็นเย่อวิ๋นเฟยไม่โกรธ จึงวางใจ
คืนนั้น
เย่อวิ๋นเฟยนั่งขัดสมาธิในห้อง สัมผัสพลังวิญญาณแผ่ไปทางห้องของปรมาจารย์มู่
"เอ๊ะ?"
สิ่งที่ทำให้เย่อวิ๋นเฟยประหลาดใจเล็กน้อยคือ ในห้องของปรมาจารย์มู่กลับมีพลังต้านทานขัดขวางการสัมผัส
แม้แต่พลังวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยเองก็มิอาจสัมผัสเข้าไปได้
"ที่แท้ก็จัดวางค่ายกลตัดแยกสัมผัสพลังวิญญาณเอาไว้ อืม พลังของค่ายกลนี้ไม่เลวเลยทีเดียว
แม้แต่ข้าก็สัมผัสได้ยาก"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"ผู้อาวุโสหวง เจ้าไปดูที"
เย่อวิ๋นเฟยใคร่ครวญแล้วกล่าว
"ได้"
หวงซางปรากฏกายเบื้องหน้าเย่อวิ๋นเฟย จากนั้นก็มุดลงใต้พื้นดิน หายวับไป
ผู้บำเพ็ญผีสามารถสิงสู่ทุกสิ่งที่มีรูปร่างได้ เคลื่อนไหวราวภูตผี ผลุบๆ โผล่ๆ พิสดารยิ่งนัก
ครู่หนึ่งต่อมา
หวงซางก็ลอดผ่านใต้พื้นดิน เข้าสู่ห้องของปรมาจารย์มู่แล้ว
"จีเสวี่ยอยู่แต่ในห้องของปรมาจารย์มู่แล้วจริงๆ"
หวงซางส่งกระแสเสียงทิพย์ถึงเย่อวิ๋นเฟย
"อืม"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
เวลานี้ ในห้องของปรมาจารย์มู่
ภายในเตาหลอมโอสถใบหนึ่ง มีไฟโอสถลุกโชน ปรมาจารย์มู่นั่งขัดสมาธิหน้าเตาหลอม เป็นระยะๆ ก็โยนโอสถวิญญาณใส่ลงในเตา