ชายวัยกลางคนผู้นี้คือประมุขแห่งสำนักไท่อี จีเทียนเจิ้ง
ส่วนนักบวชนั่นคือปรมาจารย์มู่
นอกจากนี้ ในโถงใหญ่ยังมีผู้นำระดับสูงของสำนักไท่อีนั่งอยู่สองข้างของจีเทียนเจิ้ง
"ท่านพ่อ ข้ากลับมาแล้ว!"
ไม่นาน จีเสวี่ยก็พาเย่อวิ๋นเฟยเข้ามาในโถงใหญ่
"เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้ากลับมาได้เสียที!
ผลโพธิวัฏสงสารเล่า"
จีเทียนเจิ้งดีใจยิ่ง
"คุณชาย..."
จีเสวี่ยมองไปทางเย่อวิ๋นเฟย
"ข้าบอกจะให้เจ้า ก็ย่อมให้"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวเรียบพลางโบกมือ ผลไม้สีขาวผลหนึ่งก็ปรากฏตรงหน้าจีเสวี่ย
ทันใดนั้น กลิ่นหอมอวลอบอวลไปทั่วทั้งโถงใหญ่
"สมกับเป็นโอสถล้ำค่าขั้นสองจริงๆ!"
ทุกคนตาเป็นประกาย อดอุทานออกมาไม่ได้
"เร็วเข้า!
เอามาให้ข้าดูหน่อย!"
ปรมาจารย์มู่ตาเป็นประกายร้อนรน เอ่ยกับจีเทียนเจิ้งทันที
"เสวี่ยเอ๋อร์ รีบส่งผลโพธิวัฏสงสารให้ปรมาจารย์มู่!"
จีเทียนเจิ้งกล่าว
"ขอบคุณคุณชายที่เมตตายิ่ง!"
จีเสวี่ยประคองผลโพธิวัฏสงสารด้วยสองมือ คำนับเย่อวิ๋นเฟยอย่างนอบน้อม แล้วจึงเดินไปตรงหน้าปรมาจารย์มู่
"ฮ่าๆ...
สมเป็นผลโพธิวัฏสงสารจริงๆ!"
ปรมาจารย์มู่รับผลโพธิวัฏสงสารมาไว้ในมือ ตรวจดูไปมาหลายรอบ หัวเราะเสียงดัง
"ปรมาจารย์มู่ มีผลโพธิวัฏสงสารแล้ว อาการบาดเจ็บของท่านพ่อข้าจะรักษาหายหรือไม่เจ้าคะ"
จีเสวี่ยถาม
"มีข้าอยู่ เจ้าวางใจได้
คืนนี้ข้าจะเปิดเตาหลอมโอสถ พอข้าหลอมโอสถบำรุงรากฐานใหญ่ได้แล้ว ให้บิดาเจ้าทาน อาการก็จะหายทันที!
อย่างไร หรือเจ้าไม่เชื่อชื่อเสียงของหอโอสถในจงโจวงั้นรึ"