“อย่างไรก็ตาม ข้าตอนนี้ยังไม่มีเวลาว่างหลอมโอสถให้ท่าน
ท่านรอก่อนเถิด
รอให้ข้าจัดการธุระเสร็จก่อนค่อยว่ากัน”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
“ท่านยังต้องยุ่งเรื่องใดอีก?”
นักพรตต้าตี้เอ่ยถาม
“กำจัดศัตรูต่างแดนที่รุกรานทวีปเทียนเสวียนทั้งหมด”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวเรียบ ๆ
“นี่...
ก็ได้ รอท่านจัดการเสร็จ ข้าจะมาหาท่านอีกครั้ง”
นักพรตต้าตี้ชะงักเล็กน้อยแล้วผงกศีรษะ
“ท่านเองก็เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นเซวียนหวง
ข้าสังหารคนแคว้นเซวียนหวง ท่านไม่ติดใจอะไร?”
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มกริ่ม มองนักพรตต้าตี้พลางเอ่ย
“ท่านกล่าวเกินไปแล้ว
แคว้นเซวียนหวงนั้นมีขุมกำลังใหญ่น้อยมากมายราวกับขนโค
ผู้ที่รุกรานทวีปเทียนเสวียนส่วนใหญ่คือกองกำลังผสมระหว่างเผ่าปีศาจโบราณกับกำลังพันธมิตรบางส่วน
ข้ากับเผ่าปีศาจโบราณหาได้มีสัมพันธ์ลึกซึ้งแต่อย่างใด
เมื่อปีนั้น ข้าเพียงบังเอิญติดตามกองทัพเผ่าปีศาจโบราณเข้ามาในทวีปเทียนเสวียนเท่านั้น
ท่านจะสังหารม้าเสือของเผ่าปีศาจโบราณไปบ้างก็ช่าง หรือแม้จะบดขยี้เผ่าปีศาจโบราณทั้งหมดก็ไม่เกี่ยวกับข้า
อีกประการ เผ่าปีศาจโบราณในแคว้นเซวียนหวงก็มิได้นับเป็นขุมกำลังใหญ่ระดับสูงส่งอันใด ไม่อาจเป็นตัวแทนของแคว้นเซวียนหวงได้”
นักพรตต้าตี้กล่าวพลางหัวเราะ
“ถ้าเช่นนั้นก็ดี”
เย่อวิ๋นเฟยผงกศีรษะ
“โลกหล้านี้มีแต่กฎผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ
เมื่อทวีปเทียนเสวียนของพวกเจ้าอ่อนแอ ก็ย่อมมีศัตรูภายนอกรุกราน
บัดนี้ ท่านแข็งแกร่งขึ้น ย่อมสามารถกำจัดศัตรูเหล่านั้นได้
เรื่องเช่นนี้ ข้าเคยพบเจอมามากมายนัก
ขี้เกียจจะสอดมือ”
นักพรตต้าตี้ทอดถอนใจ
สิ้นเสียง
ร่างของเขาก็แทรกตัวลงใต้ดิน หายวับไป