เมื่อชุยเทียนกั๋วตัดสินใจแล้ว เขาก็ลงมืออย่างไม่รีรอ ไม่นานนัก ในเมืองชิงโจว คนที่มาจากสี่ขุมกำลังชั้นยอดแห่งจงโจวก็ถูกสังหารจนร้องห่มร้องไห้
“อืม?”
ทันใดนั้น สายตาของเย่อวิ๋นเฟยมองออกไปนอกเมืองชิงโจว ณ ตำแหน่งแห่งหนึ่ง
บนพื้นที่ราบกว้าง มีนักพรตผู้หนึ่งยืนอยู่ ใบหน้าซูบผอม อาภรณ์เก่าคร่ำคร่าพลิ้วไหวเล็กน้อยตามลม
นักพรตผู้นี้กำลังจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยแววตาหลากหลายจากระยะไกล
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกถึงอะไรบางอย่างในใจ จึงมองออกไปนอกเมือง สบกับสายตาของนักพรตผู้นั้น
นักพรตต้าตี้!
แววตาเย่อวิ๋นเฟยหดแคบ
นักพรตผู้นี้ก็คือนักพรตต้าตี้ที่เย่อวิ๋นเฟยเคยพบในสมรภูมิโบราณที่แถบตะวันออก!
ครั้งนั้น นักพรตต้าตี้ยังได้ถ่ายทอดวิชาสำรวจภูมิสถิตให้แก่เย่อวิ๋นเฟย
เพียงแต่ในเวลานั้น นักพรตต้าตี้ยังไม่ได้คืนชีพ
แต่บัดนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาคืนชีพสำเร็จแล้ว
เย่อวิ๋นเฟยกับนักพรตต้าตี้จ้องมองกันข้ามระยะห่างชั่วขณะหนึ่ง
“อยากแก้แค้น?”
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มบาง
เย่อวิ๋นเฟยเคยแย่งชีพจรมังกรธรณีไปครึ่งหนึ่งจากนักพรตต้าตี้
“ข้าไม่มีเจตนานั้น
อีกทั้งด้วยพลังของเจ้าในตอนนี้ ข้าแก้แค้นเจ้าไม่ได้”
นักพรตต้าตี้ส่ายศีรษะ
“เป็นอย่างไรเล่า สหายเก่าพบหน้า กลับมีท่าทีเช่นนี้เชียวหรือ”
นักพรตต้าตี้หัวเราะ
แล้วจู่ๆ เขาก็มุดหายลงไปใต้พื้นดิน ลับตาไป
เมื่อปรากฏกายอีกครั้ง ก็เข้ามาอยู่ในเมืองชิงโจว ยืนอยู่เบื้องหน้าเย่อวิ๋นเฟย
เขาเป็นปฐพีจารย์ วิชามุดดินถึงขั้นเหนือล้ำ
แม้เย่อวิ๋นเฟยก็ยังต้องยอมแพ้
“เย่อวิ๋นเฟย ไม่คิดไม่ฝันเลยว่า ในเวลาไม่นาน เจ้าจะเติบโตถึงเพียงนี้
ต่อให้เป็นข้า ก็ไม่มั่นใจว่าจะสู้เจ้าผ่านมือ”
นักพรตต้าตี้สัมผัสถึงลมปราณน่าสะพรึงกลัวในกายของเย่อวิ๋นเฟย แล้วกล่าวด้วยความทอดถอนใจ
“เจ้าลองดูก็ได้”
เย่อวิ๋นเฟยตอบ
ทันทีที่คำพูดจบลง กระแสจิตของเย่อวิ๋นเฟยก็จับตรึงนักพรตต้าตี้ไว้ มีเจตนาสังหารแผ่ออกมาบางเบา
สำหรับนักพรตต้าตี้ผู้นี้ เย่อวิ๋นเฟยยังคงระแวดระวัง
เพราะหากว่ากันตามตรง นักพรตต้าตี้ก็เป็นผู้รุกรานผู้หนึ่ง มาจากเขตดาราเสวียนหวง
ในศึกเมื่อครานั้น เขาตามกองทัพต่างภพเข้าไปในทวีปเทียนเสวียน