ผู้อาวุโสแห่งเผ่านกเก้าหัวรู้สึกถึงความปวดแสบปวดทรงพลังวิ่งขึ้นตลอดกรงเล็บขวา แม้แต่ครึ่งขวาของร่างกายก็เริ่มชาซ่า
"ธรรมจักรแห่งลัทธิวัฏสงสารนี่ไม่ได้โอ้อวดเกินจริงเลย"
ผู้อาวุโสแห่งเผ่านกเก้าหัวทั้งตกใจทั้งโกรธ
ในขณะนี้ ธรรมจักรสีขาวลูกนั้นก็กลิ้งพุ่งเข้าปะทะเขาอีกครั้ง
"ทุกท่าน รีบออกมือเถิด"
ผู้อาวุโสแห่งเผ่านกเก้าหัวรู้ดีว่า หากอาศัยพลังของตนเพียงลำพัง อาจไม่รับมือการล้อมประชิดของพวกลัทธิวัฏสงสารเบื้องหน้าได้
เห็นพลังงานสีขาวสายแล้วสายเล่า เกรียงไกรดุจแม่น้ำยาวสีขาว กลิ้งพุ่งเข้าหาเขา ทำให้เขารู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล
ต่อมาเขาก็เห็นสตรีสูงระหงผู้พรางกายอยู่ในหมอกขาวจ้าพุ่งเข้าสังหารเขา แพรไหมสีขาวสายแล้วสายเล่าเบ่งบานดุจนกยูงแผ่ขน ระเบิดเต็มฟ้ากลิ้งพันรัดเข้าหา
ครืน ๆ ๆ……
อีกทั้งตราประทับสีขาวลูกหนึ่งขยายใหญ่ขึ้นไม่หยุด ล้อมรอบด้วยพลังแห่งวัฏสงสารอันน่าสะพรึง กดทับลงมายังผู้อาวุโสแห่งเผ่านกเก้าหัว
"บัดซบ! เจ้ากระต่ายนี่มันเกี่ยวพันอะไรกับลัทธิวัฏสงสารพวกเจ้ากันแน่!"
ผู้อาวุโสแห่งเผ่านกเก้าหัวถูกพวกลัทธิวัฏสงสารรอบด้านล้อมประชิด ทั้งตกใจทั้งโกรธ
ขณะนั้นเอง ชายวัยกลางคนแห่งแดนดาบก็คว้าดาบสองมือพร้อมกัน ฟันมาหนึ่งดาบ ดังโครมมีเสียงปะทะกับตราประทับสีขาวลูกนั้น
จากนั้นผู้คลุมชุดดำแห่งมหาปรโลกก็ออกมือ ใต้เท้าของเขาปรากฏโลงศพหนึ่ง โลงศพสีดำลูกนี้ขยายใหญ่ขึ้นไม่หยุด ชั่ววูบดุจภูเขาดำมหึมากลิ้งพุ่งมา
ขณะนี้เทพเปิดฟ้าผู้เฝ้าระวังฝ่ายก็ออกมือเช่นกัน
เมื่อได้เหล่าผู้เกรียงไกรเหล่านี้ออกมือช่วยเหลือ ผู้อาวุโสแห่งเผ่านกเก้าหัวก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมาก
ก่อนหน้านี้ตนถูกพวกลัทธิวัฏสงสารล้อมประชิด แทบต้องอลหม่านมือมือเท้าเท้า แทบไม่อาจรับมือ
"ลัทธิวัฏสงสารไม่ได้โอ้อวดเกินจริงจริง ๆ"
ผู้อาวุโสแห่งเผ่านกเก้าหัวแอบระแวงในใจ เพราะเขาสังเกตเห็นว่าสมาชิกลัทธิวัฏสงสารที่เพิ่งล้อมประชิดเขาเมื่อครู่แต่ละคนล้วนเป็นเทพฮุ่นตุ้น เมื่อร่วมมือกัน กลับทำให้เทพเปิดฟ้าอย่างเขาต้องเสียทีเสียท่า
"ศิษย์พี่ชิงลั่ว เราต้องรีบไป