เวลานี้ เย่อวิ๋นเฟยพาหูเมี่ยว หวงซาง และศิษย์อีกยี่สิบกว่าคนเดินทางตัดผ่านแนวเขาอันรกทึบ
แนวเขาแห่งนี้มีไม้โบราณสูงเสียดฟ้า แมกไม้เขียวชอุ่ม ทว่ากลับแผ่ซ่านกลิ่นอายประหลาดยิ่ง ยามเดินอยู่ภายในกลับไร้สุ้มเสียงใด ๆ
จิตวิญญาณสัมผัสของเย่อวิ๋นเฟยถูกปล่อยออกไปรับรู้สภาพแวดล้อมโดยรอบ แต่ว่าต่อให้พยายามเพียงใด อย่างมากก็รับรู้ได้เพียงระยะไกลหลายพันลี้!
ถึงขั้นเมื่อยิ่งลึกลงไปอีก เย่อวิ๋นเฟยก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าระยะที่จิตวิญญาณสัมผัสของตนรับรู้ได้นั้นยังคงหดสั้นลงเรื่อย ๆ!
“ดูนั่น!
สมุนไพรขั้นวิญญาณมากมาย!”
ทันใดนั้น ศิษย์คนหนึ่งชี้นิ้วไปยังที่ราบโล่งเบื้องหน้า พลางร้องด้วยความดีใจ
ทุกคนมองตามไป ก็เห็นว่าบนพื้นที่ราบนั้นเต็มไปด้วยสมุนไพรขั้นวิญญาณอันเขียวชอุ่ม
“สมุนไพรขั้นวิญญาณขั้นเจ็ดทั้งหมดเลย!”
หูเมี่ยวอุทาน
“อย่างน้อยก็หลายร้อยต้นสมุนไพรขั้นเจ็ด!”
หวงซางเองก็ตื่นตะลึงยิ่งนัก
แม้แต่สายตาของเย่อวิ๋นเฟยเองก็เร่าร้อนขึ้นมา
สมุนไพรขั้นวิญญาณขั้นเจ็ดหลายร้อยต้น มีค่ามหาศาลเกินไปแล้ว!
“นี่มันแนวเขาที่ไม่ธรรมดาจริง ๆ เลย เราเพิ่งก้าวเข้ามาก็พบสมุนไพรขั้นเจ็ดมากมายปานนี้!
นายท่าน รีบเข้าไปเก็บกันเถอะ!”
หูเมี่ยวเอ่ย
“ไม่”
เย่อวิ๋นเฟยเพิ่งจะยกเท้าก้าวไป จู่ ๆ ก็เปลี่ยนสีหน้า หยุดชะงัก ส่ายหน้ากล่าว
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกถึงกลิ่นอายแห่งภยันตรายร้ายแรงที่แผ่ซ่านมาจากทิศทางนั้น
“นายท่าน เป็นอะไรไป?”
หูเมี่ยวเห็นสีหน้าผิดปกติของเย่อวิ๋นเฟย ก็อดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้
“อันตรายแล้ว พวกเราถอยห่างออกไปหน่อย!”
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ย
พลางโบกแขนเสื้อกวาดหูเมี่ยว หวงซาง และศิษย์อีกยี่สิบกว่าคนขึ้นกลางอากาศ ถอยร่นด้วยความเร็วสูง
ตูม…
ชั่วขณะต่อมา จุดซึ่งห่างไปไม่ไกลจากที่เย่อวิ๋นเฟยและคนอื่น ๆ ยืนอยู่เมื่อครู่ จู่ ๆ พื้นดินก็ระเบิดแตกออก เผยหลุมลึกมหึมา เศษหินดินโคลนกระเซ็นกระจาย
มอ…
เสียงคำรามดั่งวัวที่สะเทือนฟ้าดินพลันดังขึ้น พร้อมกระทิงทองคำพุ่งทะยานออกมาจากหลุมลึกนั้น