"เจ้าหมอนี่เป็นใครกันแน่ เหตุใดพลังถึงน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้!
พลังการต่อสู้ของเขาสูงล้ำขั้นพลังปราณไปไกลนัก!"
ผู้คนที่ยืนดูอยู่ไกลๆ ต่างพากันอุทานด้วยความตกตะลึง
เหล่าคนของตระกูลเมิ่งต่างพากันทั้งตกใจทั้งโกรธแค้น ในชั่วขณะนี้ ไม่มีใครกล้าบุกเข้าไปหาเรื่องเย่อวิ๋นเฟยอีกแล้ว
"ดีมาก ไอ้หนู ข้าคิดจะมองคนตาขวางไปเสียแล้ว
มิน่าล่ะเจ้าถึงได้กล้าหยิ่งผยองต่อหน้าเราขนาดนี้ ที่แท้ก็มีฝีมืออยู่บ้าง นับได้ว่าเป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์เล็กๆ คนหนึ่ง
เพียงแต่ แค่อาศัยความสามารถเพียงเท่านี้ จะไม่ใส่พวกเราศักดิ์สิทธิ์เพลิงนิรันดร์ไว้ในสายตา เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว!
ไอ้หนู เจ้าจงจำไว้ให้ขึ้นใจ ในโลกนี้ไม่เคยขาดแคลนอัจฉริยะ สิ่งที่ขาดแคลนอย่างแท้จริงคืออัจฉริยะที่เติบโตขึ้นมาได้
ส่วนเจ้า ที่กล้าท้าทายศักดิ์สิทธิ์เพลิงนิรันดร์เช่นนี้ ไม่มีโอกาสได้เติบโตอีกต่อไปแล้ว"
สายตาของลี่ฮั่นจ้องไปที่เย่อวิ๋นเฟย พูดอย่างเย็นชา
"ตอนนี้ เตรียมรับความตายได้แล้ว!"
ลี่ฮั่นพูดพลางเดินตรงเข้าหาเย่อวิ๋นเฟย
"แค่เจ้า ก็อยากฆ่าพี่ใหญ่ของข้างั้นหรือ?
ผ่านด่านข้าไปก่อนเถอะ"
มนุษย์มารน้ำแข็งก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ตะโกนก้อง
ทันทีที่เสียงจบลง มนุษย์มารน้ำแข็งก็ลงมือทันที ยกท่อนไม้หนาใหญ่ขึ้นมา ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จ้องจากที่สูง ท่อนไม้นั้นฟาดพุ่งไปทางลี่ฮั่น
ครืน...
ทันใดนั้น พลังน้ำแข็งและกฎอันเกรี้ยวกราดก็ควบแน่นเป็นเกล็ดหิมะ ลูกเห็บมากมาย แผ่กระจายออกไปไม่หยุด ยามนั้นเองก็เปลี่ยนฟ้าดินผืนนี้ให้กลายเป็นโลกแห่งน้ำแข็ง
"หนาวเหลือเกิน!"