ครั้นแล้วสายตาของเย่อวิ๋นเฟยก็จับจ้องไปที่เหลยเจ๋อตัวนั้น เห็นเพียงร่างมหึมาของมันมีสายฟ้าอันดุร้ายปะทุระเบิดออกมาอย่างไม่ขาดสาย สั่นสะเทือนจนมิติรอบกายสั่นไหว ปรากฏรอยแยกมิติสีดำขึ้นทีละรอย
"เจ้าเหลยเจ๋อตัวนี้ฝีมือพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว นับว่าสังหารผู้เชี่ยวชาญขั้นสมบูรณ์ไร้ที่ติแห่งขั้นชมดาวได้อย่างง่ายดาย"
เย่อวิ๋นเฟยสัมผัสกลิ่นอายของเหลยเจ๋อตัวนั้น แล้วพยักหน้าพลางกล่าว
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็พาเหลยเจ๋อตัวนั้นเดินออกจากสระสายฟ้าแห่งความโกลาหล
"เจ้าบำเพ็ญเพียรสำเร็จแล้วหรือ
นับเวลาที่เจ้าบำเพ็ญอยู่ที่นี่ก็ยี่สิบกว่าปีแล้ว
แน่นอนว่าเวลานี้คำนวณตามอัตราการไหลของเวลาที่นี่ ส่วนโลกอื่นนั้นเวลาผ่านไปนานเท่าใดก็ยากจะกล่าวได้"
ผู้อาวุโสฮุ่นออกมาจากหอคอยเต๋าสวรรค์ แล้วเอ่ยถามเย่อวิ๋นเฟย
"ถูกต้อง โดยไม่รู้ตัวก็อยู่ที่นี่ยี่สิบกว่าปีแล้ว
เพียงแต่เมื่อคิดว่าข้าได้ฝึกฝนเคล็ดวิชาหลอมกายอันล้ำเลิศเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งสำนัก ก็รู้สึกว่าคุ้มค่า
เอาล่ะ ตอนนี้เราออกเดินทางต่อไปยังผืนแผ่นดินเซียนเหินกันเถอะ
ด้วยกำลังของข้าในตอนนี้ ไปถึงผืนแผ่นดินเซียนเหินก็นับเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับหนึ่งได้แล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มพลางตอบ
เย่อวิ๋นเฟยมีความเข้าใจระดับกำลังโดยรวมของโลกแกนกลางแต่ละใบในสามพันโลกใหญ่เล็กเป็นอย่างดี ย่อมรู้สถานการณ์กำลังโดยประมาณภายในผืนแผ่นดินเซียนเหินเป็นธรรมดา
"เอาล่ะ เราไปกันเถอะ
เพียงแต่ ต่อไปข้าจะกลับมาบำเพ็ญเพียรที่นี่อีกแน่นอน
มีเพียงสระสายฟ้าแห่งความโกลาหลแห่งนี้เท่านั้นที่ทำให้ข้าฝึกฝนวิชาหลอมกายสายฟ้าให้ถึงระดับสูงได้"