สัตว์ร้ายด้านหลังเห็นเย่อวิ๋นเฟยเดินตรงไปยังบึงฟ้าแลบเคออสเบื้องหน้า ก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหยุดยืน
สัตว์ประหลาดตัวนี้อยู่ในห้วงอวกาศเคออสมาช้านาน ย่อมรู้ว่าบึงฟ้าแลบเคออสเหล่านี้แฝงพลังสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวไว้ มันจึงไม่กล้าเดินเข้าไป
มันไม่เข้าใจว่ามนุษย์ผู้อ่อนแอตรงหน้าจะกล้าเข้าใกล้บึงฟ้าแลบเคออสนั้นได้อย่างไร
ในสายตามัน เย่อวิ๋นเฟยก็เป็นเพียงมนุษย์ผู้อ่อนแอราวกับมดปลวก
สิ่งเดียวที่ทำให้มันมองขึ้นตาคือกระบี่ยาวระดับกึ่งราชาในมือของเย่อวิ๋นเฟย
ชั่วพริบตา เย่อวิ๋นเฟยก็เดินมาถึงหน้าบึงฟ้าแลบเคออสแล้ว มองลงไปในบึง ก็ต้องตกใจจนหนังหัวชา
ในบึงฟ้าแลบนั้น กลับมีมังกรขาวยักษ์หลายตัวหมอบอยู่ มังกรขาวเหล่านี้ไม่ใช่มังกรแท้ แต่เป็นมังกรสายฟ้าที่กลั่นตัวจากพลังสายฟ้าและกฎอันบริสุทธิ์ถึงขีดสุด
มังกรสายฟ้าขาวหลายตัวราวกับมีชีวิต ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแสงสายฟ้านับหมื่นล้าน กลิ้งเกลือกพลิกตัวเป็นครั้งคราว
และนอกจากมังกรสายฟ้าขาวเหล่านี้แล้ว ท่ามกลางพายุสายฟ้านับหมื่นล้านที่สุกสกาว ยังมองเห็นสิ่งมีชีวิตมากมาย ล้วนกลั่นตัวจากพลังสายฟ้าทั้งสิ้น
เย่อวิ๋นเฟยยังเห็นเด็กหนุ่มชุดขาวคนหนึ่งยืนอยู่กลางบึง มองเย่อวิ๋นเฟยด้วยรอยยิ้มเย็นชา ราวกับมีชีวิต
"บึงฟ้าแลบเคออสนี้ คงไม่ให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตใหม่ขึ้นมาบ้างแล้วกระมัง"
ผู้อาวุโสฮุ่นแม้จะอยู่ในหอเต๋าสวรรค์ แต่เขากลับมองเห็นสถานการณ์ภายนอกได้อย่างชัดเจน
"ยากจะพูดนัก ในโลกนี้มีสิ่งมีชีวิตมากมายที่ตอนฝ่าฟ้าระลอก จะมีสิ่งมีชีวิตที่พกพลังสายฟ้าปรากฏขึ้น กลายเป็นส่วนหนึ่งของฟ้าระลอก สิ่งมีชีวิตสายฟ้าเหล่านี้ก็อาจเป็นพวกมัน"
เย่อวิ๋นเฟยมองสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ในบึงแล้วเอ่ยขึ้น
ครืน!...
ในเวลานี้ บึงฟ้าแลบเคออสนั้นเริ่มมีปฏิกิริยา สายฟ้าอันมหึมาทีละเส้นเอ่อล้นออกจากบึง พุ่งฟาดใส่เย่อวิ๋นเฟย
"มาเถอะ"
เย่อวิ๋นเฟยกัดฟันเอ่ย
คำราม...
สัตว์เทพเหลยเจ๋อพุ่งออกมาจากด้านหลังเย่อวิ๋นเฟย อ้าปากกลืนกินสายฟ้าอันมหึมาที่พุ่งฟาดใส่เย่อวิ๋นเฟย
ในชั่วพริบตา เหลยเจ๋อกลืนสายฟ้าอันมหึมาไปสองเส้นติดต่อกัน