"เจ้าหนุ่ม
หอสวรรค์ปฐพีเป็นของเจ้าแล้ว รับไปเสีย"
องค์รัชทายาทมังกรชี้ปลายนิ้ว หอคอยน้อยลอยละลิ่วไปตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย
"แต่ข้าขอเตือนเจ้า
ปราณหนักสวรรค์ปฐพีแม้ล้ำค่า ทว่าก็เป็นสมบัติที่อันตรายยิ่ง
เจ้าควรกลืนกลืนปราณหนักตามกำลังตน มากน้อยให้เหมาะ อย่าโลภมากเป็นอันขาด
ไม่เช่นนั้น พลาดพลั้งเพียงนิดก็จะระเบิดร่างตาย
จงจำไว้!"
องค์รัชทายาทมังกรกำชับ
"ท่านวางใจ
เรื่องเหล่านี้ข้ารู้ดี"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า เก็บหอสวรรค์ปฐพีไว้
ในฐานะอดีตจักรพรรดิสวรรค์ เย่อวิ๋นเฟยรู้จักปราณหนักสวรรค์ปฐพีดีกว่าองค์รัชทายาทมังกรมากนัก
"อีกอย่าง หอสวรรค์ปฐพีนี้บรรจุเคล็ดวิชาลับสืบทอดของเผ่ามังกรสวรรค์เราไว้มากมาย
แต่วิชาลับพวกนั้นถูกลอบผนึกไว้หมด
หากเจ้าต้องการ ต้องค่อยๆ ตรึกตรองหาทางปลดผนึกเอาเอง ถึงจะได้มา"
องค์รัชทายาทมังกรกล่าว
"ข้าเข้าใจ"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
อันที่จริง เย่อวิ๋นเฟยไม่ได้ใส่ใจวิชาลับสืบทอดของเผ่ามังกรสวรรค์เท่าใด
มีก็ดี ไม่มีก็ได้
เพราะเย่อวิ๋นเฟยเชื่อมั่นว่าเคล็ดวิชาและทักษะยุทธ์ที่ตนสะสมไว้ ล้วนสูงส่งกว่าวิชาลับสืบทอดของเผ่ามังกรสวรรค์เสียอีก
สิ่งที่เย่อวิ๋นเฟยสนใจอย่างแท้จริงคือปราณหนักสวรรค์ปฐพีต่างหาก
"เจ้าหนุ่ม ในซากกระดูกข้านี้ยังหลงเหลือแก่นสายเลือดอยู่ไม่น้อย มอบให้เจ้าทั้งหมดเถิด
น่าเสียดายที่แก่นในของข้าถูกตีแตกไปในคราหลบหนีเมื่อปีนั้น
หาไม่แล้ว มันย่อมล้ำค่ากว่าแก่นสายเลือดของข้ามาก"