ครึ่งวันต่อมา
“คุณชายเย่ พวกเราเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วขอรับ”
เจียงเจิ้งอวี่นำกำลังคนจำนวนมากของตระกูลเจียง มาอยู่ตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย
“ดี”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
“เย่อวิ๋นเฟย ต้องการให้พวกเราจากสถาบันเทียนเต้าคุ้มกันพวกเจ้าหรือไม่”
เมิ่งเชียนเจิ้งเอ่ย
“ไม่จำเป็น
อาจารย์ใหญ่เมิ่ง พวกท่านกลับไปก่อนเถิด”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
“เช่นนั้นก็ดี
นี่คือแผ่นหยกส่งสารที่ข้าผลิตขึ้นเป็นพิเศษ ภายในมีรอยรอยประทับพลังวิญญาณของข้า หากวันหน้าต้องการความช่วยเหลือ ก็ใช้แผ่นหยกนี้ส่งข้อความถึงข้า ข้าจะได้รับทันที”
เมิ่งเชียนเจิ้งหยิบแผ่นหยกแผ่นหนึ่งออกมา ยื่นให้เย่อวิ๋นเฟย
จากนั้นเมิ่งเชียนเจิ้งก็นำคนของสถาบันเทียนเต้าขึ้นยานเหาะลำหนึ่ง หลับตาเดียวก็ไกลลับหายไป
เย่อวิ๋นเฟยส่งคนตระกูลเจียงทั้งหมดเข้าไปในหอเงามายาภาพลวงตา แล้วเหาะทะลวงมิติเข้าไปในอากาศว่างเปล่า สูญหายไร้ร่องรอย
เย่อวิ๋นเฟยตั้งใจจะนำคนตระกูลเจียงกลับไปยังถ้ำใต้ดิน ดังนั้นต้องระมัดระวังในการเคลื่อนไหวอย่างยิ่ง
ครู่เดียว เย่อวิ๋นเฟยก็ดำดิ่งลงไปใต้ผืนดิน ยืนอยู่บนศีรษะของมังกรธรณีตัวหนึ่ง เคลื่อนตัวตัดผ่านใต้พิภพอย่างรวดเร็ว
ครึ่งค่อนวันต่อมา
เย่อวิ๋นเฟยก็กลับมาถึงถ้ำใต้ดิน
“ผู้อาวุโสห้าแห่งราชวงศ์ถัง เจ้าช่วยจัดที่พักให้คนตระกูลเจียงด้วย”
เย่อวิ๋นเฟยไปหาผู้อาวุโสห้าแห่งราชวงศ์ถัง เล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้ฟัง
“ขอรับ”
ผู้อาวุโสห้าแห่งราชวงศ์ถังพยักหน้า
เย่อวิ๋นเฟยลำเลียงคนตระกูลเจียงออกมาจากหอเงามายาภาพลวงตา
ผู้อาวุโสห้าแห่งราชวงศ์ถังรีบนำคนตระกูลเจียงไปหาที่พักทันที