ครู่หนึ่ง
แผ่นดินหยุดสั่นสะเทือนแล้ว
พื้นพิภพแถบนี้เริ่มสงบนิ่ง กลับคืนสู่ความราบเรียบดังเดิม
เมื่อกวาดตามองไป ผืนดินรัศมีหลายสิบลี้ถูกทำลายย่อยยับ รกร้างระเกะระกะ ราวกับพายุไต้ฝุ่นพัดผ่าน
เย่อวิ๋นเฟยใช้วิชาตัวเบา เพียงครู่ก็ออกห่างจากบริเวณนั้น
ต่อมา
เย่อวิ๋นเฟยหาถ้ำเปลี่ยวแห่งหนึ่ง แล้วเข้าสู่หอเงามายา
ภายในหอเงามายามีโลงศพหินวางเรียงรายอยู่มากมาย
เย่อวิ๋นเฟยนับดู พบว่ามีทั้งหมดสองร้อยโลง!
ในโลงศพหินแต่ละโลงมีศพของเผ่าปีศาจโบราณนอนอยู่หนึ่งร่าง
นั่นหมายความว่า เย่อวิ๋นเฟยได้ศพเผ่าปีศาจโบราณมาทั้งหมดสองร้อยร่าง
"นับว่าเก็บเกี่ยวได้ไม่เลว"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
แล้ว
เย่อวิ๋นเฟยโบกมือหนึ่งครั้ง ก้อนหินสีดำจำนวนมหาศาลก็ร่วงหล่นจากแหวนมิติไม่หยุดหย่อน
ทั้งหมดนี้คือหินวิญญาณ!
ได้มาจากแท่นสูงที่ยอดฝีมือเผ่าปีศาจโบราณใช้วางโลงศพหิน
"นายท่าน ข้ามีเช่นกัน"
หูเมี่ยวปรากฏกายข้างกายเย่อวิ๋นเฟย และยังนำหินวิญญาณจำนวนมากออกจากแหวนมิติอีกด้วย
เพียงครู่
เบื้องหน้าเย่อวิ๋นเฟยมีหินวิญญาณกองอยู่สี่ห้ากอง แต่ละกองสูงสี่ห้าเมตร ดุจเนินเขาเล็กๆ
อย่างน้อยก็หลายหมื่นก้อน!
"มากมายนัก!"
หูเมี่ยวอดอุทานไม่ได้
"ใช่
มากจริงๆ"
เย่อวิ๋นเฟยก็พึงพอใจยิ่งนัก พยักหน้าพลางยิ้ม
หินวิญญาณเหล่านี้ เป็นสิ่งที่ยอดฝีมือเผ่าปีศาจโบราณวางไว้บนแท่นสูงเพื่อเก็บรักษาเศษเสี้ยววิญญาณ สุดท้ายตอนนี้กลับตกเป็นของเย่อวิ๋นเฟยทั้งหมด