"ทั้งหมดลุกขึ้น มิฉะนั้นจะประหารให้หมด!"
บรรพชนหวังเซิงเดือดดาลจนทนไม่ไหว ตะโกนก้อง
"ท่านบรรพชน พวกเราไม่อยากตาย!"
"ใช่แล้ว หุบเขาจื่อตันใกล้จะดับสูญแล้ว พวกเราไม่อยากตายตามไปด้วย!"
...
เหล่าผู้ที่ร้องขอชีวิตต่างพากันพูดขึ้น
"พวกเจ้า..."
บรรพชนหวังเซิงโกรธจนกายสั่นเทิ้ม
"ศิษย์พี่ใหญ่ซูเฟย ขอชีวิตด้วย!"
ผู้คนมากขึ้นเรื่อย ๆ คุกเข่าลงต่อหน้าเย่อวิ๋นเฟย
ในยามคับขันระหว่างเป็นความตาย ผู้ที่ผ่านบททดสอบได้มีไม่มากนัก
ยิ่งไปกว่านั้น ในสถานการณ์เช่นนี้ ทุกคนย่อมเข้าใจดีว่าหุบเขาจื่อตันส่วนใหญ่จะต้องถูกทำลายล้าง เพราะแม้แต่บรรพชนหวังเซิงเองก็ยังติดอยู่ตรงนั้น ขยับเขยื้อนไม่ได้
"หรือว่า วันนี้หุบเขาจื่อตันของเราจะต้องดับสูญจริง ๆ กันนะ?"
ชั่วขณะนั้น หัวใจของเหล่าผู้นำระดับสูงทั้งหมดของหุบเขาจื่อตันต่างพากันเกิดความคิดสิ้นหวังขึ้นมาหนึ่งเดียว
"หุบเขาจื่อตันของเราสืบทอดกันมาหลายปีเช่นนี้ ต้องมาดับสูญลงในมือของข้ากระนั้นหรือ?"
เจ้าเมืองหน้าซีดเผือด พึมพำกับตัวเอง
"ศิษย์พี่ใหญ่ซูเฟย โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้ายินดีติดตามท่านตั้งแต่นี้ต่อไป!"
ผู้อาวุโสทั่วไปผู้หนึ่งซึ่งร่างกายถูกไฟเผาไหม้แล้ว พุ่งไปถึงเบื้องหน้าเย่อวิ๋นเฟย คุกเข่าลงทั้งสองข้าง ร้องขอชีวิต
"ผู้อาวุโสจั๋ว ท่านทำอะไรอยู่!"
เจ้าเมืองตะโกนก้อง
"เจ้าเมือง อย่าโทษข้าเลย ท่านยังมองสถานการณ์ไม่ออกอีกหรือ หุบเขาจื่อตันกำลังจะดับสูญ! ข้าเข้าร่วมหุบเขาจื่อตันได้เพียงร้อยปี ข้าไม่เคยทำสิ่งใดที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อสำนักจื่อเวยเลย ข้าไม่อยากตายเพราะถูกลากไปด้วย!"
ผู้อาวุโสทั่วไปผู้นั้นตอบกลับ
"อ้อ เจ้ายินดีติดตามข้าจริง ๆ หรือ?"
เย่อวิ๋นเฟยกวาดตามองผู้อาวุโสทั่วไปผู้นั้น
"จริง! ข้ายินดี ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ตำรายาของศิษย์พี่ใหญ่ซูเฟยก็ล้ำลึกกว่าผู้ใดในหุบเขาจื่อตันของเราอยู่แล้ว ข้าติดตามท่านด้วยความเต็มใจ"
ผู้อาวุโสทั่วไปผู้นั้นเห็นเย่อวิ๋นเฟยเอ่ยถาม รีบตอบทันที
"เช่นนั้นก็ได้ เจ้าจงปล่อยทะเลวิญญาณ อย่าขัดขืน"