"วางใจได้ ข้าได้ปิดผนึกทุกกลิ่นอายในหอเทียนเต้าไว้มิดชิดแล้ว
ข้าติดตามจักรพรรดิกู่หวงมาเนิ่นนาน อยู่ในหอเทียนเต้ามานานเกินไป คุ้นเคยทุกซอกทุกมุม ฝากเรื่องนี้ไว้กับข้า เจ้าวางใจได้"
ผู้อาวุโสฮุ่นยิ้มพลางกล่าว
"เช่นนั้นก็ดี"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็ลำเลียงจีเยว่ออกจากหอเงามายา
"ซูเฟย เราอยู่ที่ไหนกันแล้ว?"
จีเยว่เพิ่งปรากฏตัวก็รีบเอ่ยถามเย่อวิ๋นเฟยด้วยความตื่นเต้น
นางกังวลว่ายังอยู่ในวังอันน่าสะพรึงกลัวนั้น
แต่ทันใดนั้นนางก็เห็นผู้อาวุโสสามและคนอื่น ๆ ของสำนักจื่อเวย
"ซูเฟย เราหนีออกมาได้แล้ว!"
จีเยว่ตื่นเต้นยิ่งนัก
"ฮ่า ๆ ใช่แล้ว จีเยว่เจ้าวางใจได้ ตอนนี้เราห่างจากหลุมศพปรมาจารย์กู่เหยาไปไกลแล้ว กำลังเดินทางกลับสำนักงานใหญ่"
ผู้อาวุโสสามเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
"ซูเฟย ขอบใจเจ้าหลายนัก ครั้งนี้โชคดีที่เจ้าช่วยข้าไว้ทัน มิเช่นนั้นข้าคงตายไปแล้ว"
จีเยว่นึกย้อนถึงประสบการณ์อันน่าสะพรึงกลัวในวังนั้น ยังใจสั่นไม่หาย พร้อมกับรู้สึกซาบซึ้งใจต่อเย่อวิ๋นเฟยเป็นอย่างยิ่ง
นางรู้ดีว่าหากเย่อวิ๋นเฟยไม่ช่วยเหลือ นางคงตายอยู่ในวังนั้นแล้ว
"ไม่ต้องเกรงใจ ข้าทำเพราะเห็นแก่บรรพชนจื่อเซิง"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยอย่างไม่แยแส ความหมายชัดเจนว่านางรอดชีวิตเพราะจื่อเซิ่งเจินจวิน
เย่อวิ๋นเฟยไม่เคยพอใจจีเยว่มากนัก
"เจ้า..."
จีเยว่เข้าใจความหมายของเย่อวิ๋นเฟย รู้สึกโกรธเล็กน้อย
ต้องรู้ว่า ด้วยหน้าตาและพรสวรรค์ของนาง ในหมู่ศิษย์สำนักจื่อเวยถือเป็นระดับเทพธิดาอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นนางยังเป็นทายาทตระกูลจี ตระกูลใหญ่แห่งป่าตะวันออก คุณสมบัติเช่นนี้ทำให้ชายหนุ่มนับไม่ถ้วนต่างหลงใหล