"ซูเฟยช่วยพวกเจ้าไว้?
เรื่องนี้เป็นอย่างไร?"
เจ้าสำนักหลิวและผู้อาวุโสทั้งห้าต่างถามด้วยความอยากรู้
"เรื่องมันเป็นอย่างนี้..."
ผู้อาวุโสสามเล่าเรื่องที่เย่อวิ๋นเฟยบอกให้เขาพาคนของสำนักจื่อเวยออกจากวังนั้นก่อนล่วงหน้าอย่างคร่าว ๆ
"ซูเฟย เจ้ารู้ล่วงหน้าได้อย่างไรว่าปรมาจารย์กู่เหยาจะเกิดการกลายเป็นศพ?"
เจ้าสำนักหลิวและผู้อาวุโสทั้งห้าต่างตกตะลึงอย่างมาก
เรื่องที่ปรมาจารย์กู่เหยากลายเป็นศพแพร่สะพัดไปทั่วป่าตะวันออกแล้ว แทบจะไม่มีใครไม่รู้
"แค่สัญชาตญาณเท่านั้น"
เย่อวิ๋นเฟยตอบอย่างไม่ใส่ใจ ไม่อยากอธิบายให้มากความ
"ไม่ว่าจะอย่างไร ในการปฏิบัติการครั้งนี้ ซูเฟย เจ้ามีความดีความชอบมากที่สุด!
หากไม่ใช่เพราะเจ้า พวกเราทั้งหมดคงกลับมาไม่ได้!"
ผู้อาวุโสสามกล่าว
"ใช่แล้ว การสำรวจครั้งนี้โชคดีที่มีศิษย์พี่ใหญ่อยู่ด้วย!"
"ศิษย์พี่ใหญ่ช่วยพวกเราผ่านเขตสุสานนั้นอย่างปลอดภัย พาพวกเราหาสะพานเหล็กข้ามแม่หวงเฉวียนได้ และยังให้พวกเราออกจากวังอันน่ากลัวนั้นก่อนล่วงหน้าอีกด้วย!"
"ก็เพราะศิษย์พี่ใหญ่ พวกเราถึงได้ไม่มีใครตายเลยสักคน!"
ในเวลานี้ เหล่าศิษย์ที่ไปสำรวจสุสานของปรมาจารย์กู่เหยาเริ่มพูดกันเจี๊ยวจ๊าว สายตาแต่ละคู่เต็มไปด้วยความเคารพบูชามองเย่อวิ๋นเฟย
"โอ้ เมื่อก่อนพวกเจ้าไม่เคยคัดค้านซูเฟยเป็นศิษย์พี่ใหญ่หรอกหรือ?
ตอนนี้ร้องเรียกกันเสียงดังขนาดนี้ ไม่คัดค้านอีกแล้วหรือ?"
เจ้าสำนักหลิวถาม
เหล่าศิษย์เหล่านั้นต่างตะลึงงัน
ศิษย์เหล่านี้เคยคัดค้านการที่เย่อวิ๋นเฟยเป็นศิษย์พี่ใหญ่จริง ๆ แต่เพียงผ่านการสำรวจครั้งนี้ ในใจของศิษย์ส่วนใหญ่ความเห็นต่อเย่อวิ๋นเฟยก็เปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆ