อย่างไรก็ตาม ฝ่ามือสีขาวที่ปรากฏขึ้นในท้องฟ้าสูงดูเหมือนจะไม่มีความตั้งใจที่จะยอมปล่อยต้าปิงไปง่าย ๆ ยังคงพุ่งเข้าคว้ามายังตำแหน่งของต้าปิงพร้อมเสียงดังกึกก้อง
“ดูท่าทางเป้าหมายหลักของฝ่ามือนี้คือต้าปิง แต่ข้ารู้สึกว่าฝ่ามือนี้ก็กำลังตรึงลมหายใจของเจ้าไว้เช่นกัน
กล่าวคือ เป้าหมายของฝ่ามือนี้ไม่ใช่แค่ต้าปิง แต่รวมถึงเจ้าด้วย”
ผู้อาวุโสฮุ่นสัมผัสฝ่ามือที่คว้าลงมาไม่หยุดบนท้องฟ้าสูงนั้นตลอดเวลา กล่าวกับเย่อวิ๋นเฟยผ่านเสียงสื่อจิต
“คงเกิดเหตุบางอย่างขึ้น ข้ากับต้าปิงอาจถูกผู้ทรงอิทธิฤทธิ์บางคนจับตามองอยู่แล้ว ตอนนี้ต้องรีบหนีให้เร็ว”
เย่อวิ๋นเฟยรับรู้ถึงฝ่ามือสีขาวที่ม้วนตัวคว้ามาจากท้องฟ้าสูงด้านหลัง จึงเอ่ยขึ้น
“ท่านพี่ นี่เกิดอะไรขึ้น?
หรือว่าบนภูเขาน้ำแข็งลูกนั้นจะมีสัตว์พิทักษ์ที่ทรงพลังอย่างมาก มันคิดว่าพวกเราจะขึ้นไปเอาสมบัติบนภูเขาน้ำแข็งลูกนี้ จึงลงมือทำร้ายพวกเรา?”
ต้าปิงถูกเย่อวิ๋นเฟยคว้าไว้ในอุ้งมือ รับรู้ถึงพลังน้ำแข็งหิมะสยองขวัญที่ไล่ตามมาจากด้านหลัง รู้สึกใจสั่นขวัญผลาด จึงถามเย่อวิ๋นเฟย
“ตอนนี้ข้าก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คงมีผู้ทรงพลังบางคนกำลังลงมือกับพวกเรา”
เย่อวิ๋นเฟยตอบ
ฝ่ามือสีขาวด้านหลังยังคงไล่ล่ามาไม่หยุด
เย่อวิ๋นเฟยพาต้าปิงพุ่งทะยานไปข้างหน้าบนทุ่งหิมะอย่างรวดเร็ว เกือบทุกช่วงขณะต้องรับแรงกดทับของพลังน้ำแข็งหิมะสยองขวัญ
ถ้าไม่ใช่เพราะเย่อวิ๋นเฟยบำเพ็ญวิชาหล่อร่างแสนวิญญาณและวิชาลับแปลงกายเป็นอาวุธ ซึ่งเป็นวิชาลับหล่อหลอมร่างกายชั้นสูงสองประการนี้ ร่างกายของเขาจึงแข็งแกร่งโดยสุดวิสัย เนื้อกายแข็งแกร่งหนาแน่นยิ่งนัก ภายใต้แรงกดทับของพลังน้ำแข็งหิมะสยองขวัญทั้งปวงนี้ อาจไม่อาจขยับตัวได้อีกแล้ว
“นายท่าน ดูสิ ด้านหลังเหมือนมียักษ์น้ำแข็งหิมะร่างสูงใหญ่ตัวหนึ่งนะ”
หูเมี่ยวตะโกนออกมาอย่างตกตะลึง
เย่อวิ๋นเฟยใช้พลังญาณวิญญาณและพลังจิตสัมผัสด้านหลัง พบว่าด้านหลังฝ่ามือสีขาวนั้น ปรากฏตุ๊กตาหิมะยักษ์ร่างสูงตระหง่านเหินขึ้นสู่เมฆาจริง ๆ