"ใคร?"
สายตาของคนตระกูลเจ้าหลายสิบคนต่างหันไปยังทิศทางที่เสียงดังขึ้น
ทันใดนั้น พวกเขาก็พบว่าบริเวณใกล้ๆ มีชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ยืนอยู่ตรงนั้น มองพวกเขาด้วยรอยยิ้มเย็นชา
"ซูเฟย!"
"เขาคือซูเฟย ศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักจื่อเวย ข้าเคยเห็นเขาที่การประชุมหลานไถเล็ก!"
ไม่นานก็มีลูกหลานตระกูลเจ้า คนหนึ่งจำเย่อวิ๋นเฟยได้
"ที่แท้ก็เป็นเจ้า ซูเฟย!"
"ช่างกล้าดียิ่งนัก รู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ เจ้ากลับยังกล้าโผล่หน้ามา!"
"เจ้าคงคิดว่า หากซ่อนตัวอยู่ในสำนักใหญ่ของจื่อเว่ย ข้าอาจทำอะไรเจ้าไม่ได้ แต่เจ้ากลับกล้าตามหาข้าถึงที่นี่ นั่นก็คือเจ้ารนหาที่ตายเอง!"
ชายวัยกลางคนผู้นั้นหัวเราะเย็นชา
ครืน...
ทันทีที่พูดจบ พลังปราณอันยิ่งใหญ่ก็หลั่งไหลออกมาจากร่างกายของเขา สั่นสะเทือนจนภูเขาทั้งลูกสั่นไหวอย่างรุนแรง
ปรมาจารย์ขั้นทะเลสวรรค์ปลาย!
แม้เย่อวิ๋นเฟยจะคว้าที่หนึ่งในการประชุมหลานไถเล็กมาได้ แต่การประชุมหลานไถเล็กนั้นเป็นเวทีสำหรับคนหนุ่มสาวที่มีพลังไม่เกินขั้นลิขิตสวรรค์เท่านั้น
ดังนั้น ชายวัยกลางคนคนนี้จึงไม่ใส่ใจเย่อวิ๋นเฟยแม้แต่น้อย
แม้บัญชีอัจฉริยะจะโด่งดังไปทั่วตะวันออก แต่อัจฉริยะรุ่นเยาว์ที่ติดอันดับได้นั้นเพียงแต่แสดงให้เห็นว่ามีพรสวรรค์สูง มีอนาคตที่สดใสไกล แต่สิ่งนั้นเป็นเรื่องของอนาคต ส่วนพลังการต่อสู้ในตอนนี้ สำหรับผู้แข็งแกร่งรุ่นเก่าแล้ว ยังไม่ถือว่าน่าเกรงขาม
"แค่เจ้า ยังไม่คู่ควรที่จะทำให้ข้าไม่กล้าโผล่หน้า"
เย่อวิ๋นเฟยเอามือไพล่หลัง จ้องมองชายวัยกลางคนด้วยสายตาดูแคลน พูดเย็นชา