“เย่อวิ๋นเฟยผู้นี้โหดเหี้ยมกระหายเลือด บัดนี้สถานการณ์ที่แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียนกำลังเผชิญนั้นอันตรายถึงขีดสุด
เราต้องหลีกเลี่ยงการปะทะกับเย่อวิ๋นเฟยอีก
ยอมอ่อนข้อและขอสงบศึกกับเขาเถิด”
เจ้าสำนักเทียนเสวียนใคร่ครวญแล้วถอนหายใจกล่าว
เขาเป็นถึงเจ้าสำนักเทียนเสวียนผู้ยิ่งใหญ่ หนึ่งในยอดบุคคลสูงสุดแห่งเป่ยหวง ตลอดมาเพียงเขากระทืบเท้า เป่ยหวงยังต้องสั่นสะเทือนหลายครา
แต่บัดนี้ กลับต้องนำพาสำนักเทียนเสวียนทั้งหมดก้มหัวยอมจำนนต่อเด็กรุ่นหลังคนหนึ่ง นี่เป็นความอัปยศอย่างใหญ่หลวงสำหรับเขา
ทว่าเขาเข้าใจดีว่าหากไม่ทำเช่นนี้ สิ่งที่รอคอยแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียนอยู่คือจุดจบอันน่าสะพรึงกลัว
ส่วนบรรดาผู้นำของอิทธิพลใหญ่ในเป่ยหวง เช่น เจ้าสำนักจิ่วหัว ผู้นำตระกูลหลี และผู้ยิ่งใหญ่คนอื่น ๆ ต่างก้มหน้าหลุบตา เลื่อนกายถอยหลังไปอย่างเงียบ ๆ พยายามอยู่ห่างจากผู้คนของแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียนให้มากที่สุด
สิ่งที่พวกเขาปรารถนาที่สุดในตอนนี้คืออย่าให้เย่อวิ๋นเฟยสังเกตเห็นพวกเขา
เพราะถึงอย่างไร พวกเขามาร่วมแสดงความยินดีในงานวิวาห์ของคุณชายอู่หนาน หากมองในแง่หนึ่งก็ถือเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดด้วย
หากเย่อวิ๋นเฟยสืบสาวเอาความ เรื่องใหญ่ก็จะพลันหายนะ
ดังนั้นสิ่งที่พวกเขาต้องการที่สุดตอนนี้คือตัดขาดจากเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้มากที่สุด
“อู๋เฮยซานกับพวกเขาอยู่ที่ไหน”
เย่อวิ๋นเฟยมองไปทางเวินจื่อแล้วถาม
“พวกมันถูกขังไว้ในคุกใหญ่!
คนพวกนี้เลวร้ายทั้งนั้น อย่าปล่อยพวกมันไป!”
เวินจื่อชี้ไปยังผู้มีอำนาจของแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียน พลางกัดฟันกรอด
“เร็วเข้า!
รีบพาเพื่อนของคุณชายเย่ออกมาแล้วนำมาที่นี่เดี๋ยวนี้!”