“ให้หาหนอนบ่อนไส้?
องค์ชายเจ็ด เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
เมื่อได้ยินคำของต้าปิง พวกจอมเวทและผู้อาวุโสภายในพระราชวังต่างสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย มองหน้ากันแวบหนึ่ง แล้วมีผู้หนึ่งเปิดปากถามขึ้น
แม้ในใจของจอมเวทและผู้อาวุโสเหล่านี้ต่างเดากันว่า เผ่าน้ำแข็งมารอาจมีหนอนบ่อนไส้เกิดขึ้น และหนอนบ่อนไส้นั้นอาจเป็นผู้บริหารชั้นสูงตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่ง
แต่ภายนอกไม่มีใครกล้าพูดเรื่องนี้มากนัก เพราะบัดนี้ภายในตำหนักแห่งนี้ล้วนเป็นชนชั้นสูงของเผ่า ใครจะกล้าเดาสุ่มได้ ยิ่งกล้าพูดมั่วไม่ได้เลย เพราะเผลอนิดเดียวก็จะลากไปเกี่ยวข้องกับศีรษะของตนเอง
หากผู้บริหารชั้นสูงคนหนึ่งกลายเป็นหนอนบ่อนไส้จริง ย่อมหมายถึงการแย่งชิงกันเบื้องในระหว่างชนชั้นสูง อันตรายยิ่งกว่าอันตรายใด
“องค์ชายเจ็ด อย่าพูดมั่ว ธุระที่นี่พวกเราจะจัดการเอง
สิ่งที่เจ้าต้องทำบัดนี้คือรีบกลับไปยังพระราชวังของเจ้า รอรับคำสั่งขั้นถัดไป
เมื่อพวกเราซ่อมแท่นบูชาส่งผ่านแห่งนี้เสร็จ จะส่งคนมารับเจ้ามาทันที แล้วลำเลียงออกจากที่นี่
ธุระต่าง ๆ ของเผ่า จอมเวทและผู้อาวุโสแต่ละคนจะเป็นผู้จัดการเอง”
ผู้อาวุโสหนึ่งหันสายตาไปที่ต้าปิง เอ่ยขึ้น
“ข้ามิได้พูดมั่ว ณ ที่นี้มีหนอนบ่อนไส้ซ่อนอยู่จริง
หากไม่กำจัดหนอนบ่อนไส้เหล่านี้เสีย แท่นบูชาส่งผ่านแห่งนี้ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะซ่อมได้สำเร็จ เพราะหนอนบ่อนไส้จะแอบลงมือทำลายต่อไป
ยิ่งไปกว่านั้น หากไม่กำจัดหนอนบ่อนไส้ ไม่เพียงแท่นบูชาส่งผ่านแห่งนี้ซ่อมไม่ได้ ยังจะก่อภัยร้ายยิ่งใหญ่กว่าเดิม แม้จะส่งผลถึงความเป็นความตายของเผ่าน้ำแข็งมารพวกเราทั้งผอง”
ต้าปิงสูดลมหายใจลึก แล้วเอ่ยขึ้น
แท้จริงแล้วต้าปิงเคยคิดจะถอยอยู่บ้าง แต่ครานี้เขาได้รับเสียงสื่อจิตจากเย่อวิ๋นเฟย ให้เขาจำเป็นต้องยืนหยัด เปิดเผยหนอนบ่อนไส้ที่ซ่อนอยู่ ณ ที่แห่งนี้
ต้าปิงเชื่อมั่นในเย่อวิ๋นเฟย จึงกัดฟันเอ่ยคำเหล่านั้นออกมา
“องค์ชายเจ็ด เจ้าได้ยินมาจากที่ใดกันแน่?
ไม่มีหลักฐานไม่มีเหตุผล กล้าเดาสุ่มมั่ว ณ ที่นี้ทุกคนล้วนเป็นจอมเวทและผู้อาวุโสของเผ่าน้ำแข็งมารพวกเรา เจ้ากล้าจะเทน้ำโคลนใส่จอมเวทและผู้อาวุโสเหล่านี้ กล่าวหาใส่ร้าย ใจคิดควรแก่การลงทัณฑ์!