ตลอดทางเย่อวิ๋นเฟยไม่สำรวจหาสมบัติอีก แต่ใช้วิชาตัวเบา บินทะยานไปอย่างรวดเร็ว
เพราะหากเขตเทือกเขาลึกลับที่ศิษย์พี่เซียวกล่าวถึงมีสมุนไพรครึ่งเทพอยู่จริง นั่นก็คือวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแดนเทพดับสูญ!
“ในแดนเทพดับสูญนี้มีสมุนไพรครึ่งเทพจริงหรือ?”
เย่อวิ๋นเฟยอดคิดในใจไม่ได้
ความจริงแล้ว เย่อวิ๋นเฟยไม่เคยเชื่อเลยว่าเขตแดนลับในหมู่ดาวเสวียนหวงจะมีสมุนไพรครึ่งเทพ
เพราะสมุนไพรครึ่งเทพนั้นล้ำค่ามหาศาลเกินไป!
แต่หากเผอิญมีจริงเล่า ดังนั้นเย่อวิ๋นเฟยจึงยังอยากไปหาคำตอบให้กระจ่าง
“พวกเจ้าช้าเกินไป
ข้าพาไปเอง”
เย่อวิ๋นเฟยพบว่าศิษย์ทั้งห้านั้นเชื่องช้านัก จึงเอ่ยว่า
เย่อวิ๋นเฟยสะบัดชายแขนเสื้อ ปล่อยพลังวิญญาณกลุ่มหนึ่งห่อหุ้มศิษย์ทั้งห้า
ฟิ้ว!
เย่อวิ๋นเฟยเปิดใช้เสื้อคลุมเทียนอิ่ง เพิ่มความเร็วสิบเท่า ดั่งเงาสะท้อนแสงวูบไหว รวดเร็วถึงขีดสุด
ศิษย์ทั้งห้านั้นรู้สึกถึงลมกรรโชกแรงที่พัดผ่านข้างกาย ในชั่วพริบตาก็ข้ามผ่านระยะทางไกลสุดประมาณ แม้แต่วิวทิวทัศน์สองข้างทางยังมองไม่ทันเห็น ต่างพากันตกตะลึงอยู่ในใจ
พลันระหว่างทาง ผู้ฝึกยุทธ์ที่พบเจอก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
ผู้ฝึกยุทธ์ส่วนใหญ่มุ่งหน้าไปทางเดียวกัน
เห็นได้ชัดว่า ผู้ฝึกยุทธ์เหล่านี้ก็หมายมุ่งไปยังเขตเทือกเขาลึกลับนั้นเช่นกัน
“หยุด! เจ้าหนีไม่พ้นหรอก!”
“ชิ! ไอ้เด็กนี่หนีเก่งนัก ตามล่าตั้งนาน!”
ขณะที่เย่อวิ๋นเฟยเดินทางอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น วิญญาณสัมผัสก็รับรู้ว่า ในที่ไกลโพ้นมีผู้ฝึกยุทธ์สิบกว่าคนตะโกนโหวกเหวกไล่ล่าใครบางคน
“ข้าไม่มีเรื่องบาดหมางกับพวกเจ้า เหตุใดต้องตามล่าข้า”
เบื้องหน้า ผู้ฝึกยุทธ์หนุ่มคนหนึ่งกำลังหนีตายอย่างทุลักทุเล พลางหันกลับไปตวาดถามด้วยความโกรธ