“ท่านชายเย่ สมรภูมิที่นี่เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว
แต่ในโพรงมหาวิวรณ์ที่หกแห่งนี้ กองกำลังฝ่ายผู้พิทักษ์ยังคงมีพวกที่รอดตายเหลืออยู่ไม่น้อย”
ผู้เฒ่าคลุมคล้าสีเงินปรากฏตัวขึ้นข้างกายเย่อวิ๋นเฟย แล้วเอ่ยขึ้น
นักพรตสาววัยกลางคนก็ก้าวเดินทะยานผ่านอากาศตามมาเช่นกัน
“ท่านอาวุโสทั้งสอง ขั้นต่อไปข้าเตรียมจะกวาดล้างกองกำลังที่เหลือทั้งหมดของฝ่ายผู้พิทักษ์ในโพรงมหาวิวรณ์นี้จนสิ้นซาก”
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดสักครู่แล้วเอ่ยขึ้น
“ท่านชายเย่ พวกเราทั้งหลายย่อมฟังคำสั่งของท่าน”
นักพรตสาววัยกลางคนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ท่านอาวุโสกล่าวเกินไปแล้ว
งั้นเช่นนี้เถิด เราไปที่สำนักงานใหญ่ของฝ่ายผู้พิทักษ์กันก่อน”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
ต่อจากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็พากองกำลังออกจากหมู่โลกแห่งนี้ ม่านธงอันกระหน่ำมุ่งหน้าไปยังสำนักงานใหญ่ของฝ่ายผู้พิทักษ์
“ประมุขสำนัก พวกเขาในที่สุดก็ไปเสียที!”
ครึ่งวันใหญ่ผ่านไป ณ โลกเล็กแห่งนั้น ผู้อาวุโสแกนกลางแห่งสำนักหลิงเซียวมั่นใจว่าเย่อวิ๋นเฟยพาคนไปไกลแล้ว จึงอดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้
“ประมุขสำนัก ตอนนี้เจ้าเด็กแซ่เย่นั่นพาพวกของมันไปแล้ว พวกเราควรส่งคนกลับมาเฝ้าสำนักงานใหญ่โดยเร็ว ฟื้นฟูระเบียบของสำนักงานใหญ่เสีย”
ผู้อาวุโสอีกคนกล่าวกับประมุขสำนัก
“ไม่ ต่อจากนี้ไป สำนักหลิงเซียวของเราต้องพัฒนาอย่างสงบเสงี่ยม ปั้นแดนบรรพชนแห่งนี้ให้กลายเป็นสำนักงานใหญ่แท้จริงของสำนักหลิงเซียว
ส่วนหมู่โลกนอกนั้น ส่งคนไปเฝ้าดูเพียงเล็กน้อยก็พอ ให้มันเป็นหมู่โลกเสรี ไม่ใช่สำนักงานใหญ่ของสำนักหลิงเซียวอีกต่อไป
นั่นหมายความว่า ยินยอมให้อำนาจอื่นเข้ามาพัฒนาในหมู่โลกนี้ได้ และสำนักหลิงเซียวของเราต่อไปนี้ก็เป็นเพียงหนึ่งในอำนาจของหมู่โลกนี้เท่านั้น
เช่นนี้เท่านั้น เจ้าเด็กแซ่เย่นั่นต่อไปจึงจะไม่สนใจการดำรงอยู่ของสำนักหลิงเซียวพวกเรา”
ประมุขสำนักแห่งหลิงเซียวครุ่นคิดแล้วเอ่ยขึ้น
“ประมุขสำนัก จะทำเช่นนั้นจริงหรือ?”
ได้ยินคำของประมุขสำนัก ชนชั้นสูงแห่งหลิงเซียวทั้งหลายต่างตะลึงค้าง
ย่อมรู้ดีว่าประมุขสำนักหวั่นว่าเย่อวิ๋นเฟยต่อไปจะย้อนกลับมาหาเรื่องสำนักหลิงเซียวอีก