ทั่วทั้งสำนักงานใหญ่สำนักเทียนหยวน เต็มไปด้วยซากศพ ดุจสุสานอันเวิ้งว้าง
ผู้คนที่มุงดูอยู่โดยรอบ ต่างรู้สึกได้เพียงความหนาวเย็นที่แทรกซึมไปถึงกระดูก ใจสั่นประหวั่น
มีนักบู๊ขี้ขลาดจำนวนไม่น้อย ถึงขนาดที่กลิ้งคลานหนีไปไกลลิบแล้ว
ไม่กล้ามองดูภาพอันน่าสะพรึงเช่นนั้นอีก
“ท่าน! แท้จริงแล้วเป็นใคร! เหตุใดจึงสังหารผู้คนของเรามากมายถึงเพียงนี้!”
ชายชราสูงโปร่งแห่งตระกูลเฉิน ในแววตาลุกโชนด้วยเพลิงโทสะอันหาที่สิ้นสุดมิได้ สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วตวาดถามขึ้นอีกครั้ง
ก็ยังไม่มีผู้ใดตอบ
ห่างออกไป
เย่อวิ๋นเฟยนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นดิน
บัดนี้ สีหน้าของเย่อวิ๋นเฟยซีดขาวเล็กน้อย
การโจมตีนักบู๊นับหมื่นคนในคราวเดียว ทำให้พลังวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยสูญเสียไปอย่างหนัก
เย่อวิ๋นเฟยหยิบโอสถวิเศษเม็ดหนึ่งออกมา แล้วใส่เข้าปาก
ครืน…
พลังโอสถมหาศาลแพร่กระจายในร่าง จากนั้นก็มุ่งตรงสู่ทะเลวิญญาณ
โอสถวิเศษเม็ดนี้ ใช้สำหรับเสริมพลังวิญญาณโดยเฉพาะ
หลังจากกินโอสถวิเศษเข้าไป ไม่นานนัก เย่อวิ๋นเฟยก็รู้สึกได้ว่า พลังวิญญาณของตนฟื้นคืนมาเกือบหมดแล้ว
“ถึงคราของพวกเฒ่าสิบคนนั่นแล้ว”
พลังวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยสัมผัสได้ถึงยอดฝีมือขั้นสร้างปราณปฐพีทั้งสิบนั่นอย่างแจ่มชัด แล้วก็เผยรอยยิ้มเหยียด
ชั่วพริบตาถัดมา
ภายในสำนักงานใหญ่สำนักเทียนหยวน
ยอดฝีมือขั้นสร้างปราณปฐพีสองคนของตระกูลเฉิน ต่างรู้สึกว่าในทะเลวิญญาณของตน จู่ๆ ก็มีกระบี่เล่มเล็กอันน่าหวาดกลัวพุ่งเข้ามา และฟาดฟันลงยังร่างวิญญาณอย่างแรง
อ๊าก…
แล้วทั้งสองคนก็เริ่มกรีดร้องขึ้น เพราะไม่อาจทนความเจ็บปวดมหาศาลได้