เย่อวิ๋นเฟยและเหลยเจ๋อค่อย ๆ ก้าวลึกเข้าไปในห้วงอเวจีอสนีบาต
ทะเลอสนีแห่งหมู่ดาวผืนนี้กว้างใหญ่ไพศาลเกินไป ใหญ่กว่าพื้นที่ของหมู่ดาวแห่งหนึ่งเสียอีก!
ยิ่งลึกลงไป พลังอสนีบาตก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัว
ตูมตาม...
เสียงอสนีดังกึกก้องสะเทือนแก้วหู มองไปทางไหนก็มีแต่อสรพิษอสนีปกคลุมหนาแน่น แสงอสนีคำรามก้อง
"ทะเลอสนีแห่งหมู่ดาวผืนนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!"
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกหนังศีรษะชา
ทว่า ที่นี่เป็นสถานที่ฝึกฝนที่ดีที่สุดของเหลยเจ๋อจริง ๆ
เหลยเจ๋อเดินหน้าไปพลาง ดูดกลืนอสนีบาตอย่างเต็มกำลัง กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างก็ทะยานสูงขึ้นไม่หยุด!
แน่นอนว่า เย่อวิ๋นเฟยและเหลยเจ๋อไม่กล้าเร่งความเร็วมากเกินไป กลับเดินอย่างช้า ๆ
ท่วงท่าของเย่อวิ๋นเฟยเบามือมาก พยายามไม่รบกวนอสนีบาตที่อยู่รอบ ๆ
เย่อวิ๋นเฟยเข้าใจว่า อสนีบาตพวกนั้นไม่โจมตีตน ก็เพราะด้านหนึ่งตนค่อนข้างคุ้นเคยกับกฎเกณฑ์อสนี อีกด้านเป็นเพราะเหลยเจ๋อคือสัตว์เทพที่ถือกำเนิดมาพร้อมกับการชำระกายด้วยอสนี
หากเป็นผู้ฝึกยุทธ์คนอื่นเดินมาถึงที่นี่ เกรงว่าคงทำให้ทะเลอสนีปั่นป่วนและถูกโจมตีอย่างบ้าคลั่งไปนานแล้ว
เวลานี้ ด้านนอกห้วงอเวจีอสนีบาต พวกยอดฝีมือขั้นสะพานดาราต่างก็มองไม่เห็นเย่อวิ๋นเฟยแล้ว
"ไอ้หนูนี่ มันไม่กลัวตายรึ?"
ชายชราผู้หนึ่งอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น
"อาจเป็นเพราะพวกเราขวางอยู่ข้างนอก มันรู้ว่าออกมาไม่ได้ ก็เลยตรงเข้าไปเสี่ยงในส่วนลึกเสียเลย
เช่นนั้นเราจะทำอย่างไรกันตอนนี้?
รอ ดีหรือไม่รอ?"
ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกล่าว