คืนนั้น หลังจากงานเลี้ยงสิ้นสุดลง หญิงงามนางกำนัลกว่าสิบนาง ได้นำทางด้วยตนเอง พาเย่อวิ๋นเฟยมาถึงตำหนักแห่งหนึ่ง จะปรนนิบัติเย่อวิ๋นเฟยเข้านอน
เย่อวิ๋นเฟยไม่เกรงใจแม้แต่น้อย โบกมือไล่นางกำนัลทั้งสิบกว่าคนถอยออกไปจนหมด
จากนั้น ในตำหนัก เขาก็นั่งขัดสมาธิ สงบจิตพักผ่อน
ชาติก่อน เย่อวิ๋นเฟยเคยเห็นสตรีงามใดมาบ้าง ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายใหญ่ยิ่งในโลกหล้าเพียงใด คุณหนูแห่งตระกูลเก่าแก่เพียงใด ต่างเสนอตัวเข้ามาหาเอง เย่อวิ๋นเฟยก็ไม่ชายตามองแม้สักนิด
สตรีรูปงามแต่ผิวเผินเหล่านี้ เย่อวิ๋นเฟยจะเห็นค่าได้เช่นไร
ในชั่วขณะหนึ่ง
ทันใดนั้น
สีหน้าของเย่อวิ๋นเฟยเคลื่อนไหว เขาหยิบแผ่นหยกสื่อสารออกมาแผ่นหนึ่ง
"นายท่าน ข้านำโอสถเม็ดเหล่านั้นไปให้เทพพิทักษ์ทั้งสามแล้ว
พวกมันตื่นเต้นยิ่งนัก ได้กินเรียบร้อยแล้ว"
ในแผ่นหยก มีข้อความที่ราชาสัตว์อสูรแท้จริงแท้จริงส่งมา
"ดีมาก"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้าด้วยความพอใจ
เพียงเทพพิทักษ์ทั้งสามนั้นกินโอสถเม็ดอาบยาพิษเหล่านั้นลงไป เย่อวิ๋นเฟยก็มีความมั่นใจที่จะรับมือพวกมัน
"ผ่านไปหนึ่งคืน ฤทธิ์ยาคงออกฤทธิ์เต็มที่
พรุ่งนี้ ข้าก็ลงมือได้แล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยคิดในใจ
วันรุ่งขึ้น
ทันใดนั้น
ขันทีชราผู้หนึ่งมาถึงอย่างเร่งรีบ
"คุณชายเย่ ฝ่าบาทมีรับสั่งเชิญ"
ขันทีชรากล่าวกับเย่อวิ๋นเฟยอย่างนอบน้อม
"อ้อ?
ฮ่องเต้ตามหาข้าเวลานี้ ด้วยเรื่องอันใด?"
เย่อวิ๋นเฟยชะงัก
"กระหม่อมไม่ทราบชัด
ข้าเดาว่า ฮ่องเต้มีสมบัติล้ำค่าสิ่งใด ต้องการมอบให้คุณชายเย่เป็นการส่วนตัว
อย่างไรเสีย คุณชายเย่ ทั้งหนุ่มแน่นและมีความสามารถ ภายภาคหน้าจักต้องเป็นบุคคลยิ่งใหญ่ที่ครองความเป็นจ้าวแห่งทวีปเทียนเสวียนแถบหนึ่งเป็นแน่"