"เย่อวิ๋นเฟย เจ้าอย่าบ้าบิ่น!
องค์ชายราชาสัตว์อสูรแท้คือจักรพรรดิองค์ต่อไปแห่งจักรวรรดิอสูรนับหมื่น สูงศักดิ์ยิ่ง!"
อาจารย์เจียงฟังบทสนทนาระหว่างเย่อวิ๋นเฟยกับราชาสัตว์อสูรแท้จริงแล้วรู้สึกไม่ดี จึงตะโกนลั่น
"กลืนโอสถพิษนี่ลงไปก่อนค่อยว่ากัน"
เย่อวิ๋นเฟยหยิบโอสถเม็ดสีดำออกมา ยัดเข้าไปในปากราชาสัตว์อสูรแท้จริงอย่างแรง
เช่นนี้ ชีวิตของราชาสัตว์อสูรแท้จริงก็ตกอยู่ในกำมือของเย่อวิ๋นเฟยโดยสมบูรณ์
จากนั้น
เย่อวิ๋นเฟยก็ส่งราชาสัตว์อสูรแท้จริงเข้าไปในหอเงามายาทันที
"ถึงตาพวกเจ้าแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยเงยหน้าขึ้น มองไปที่อาจารย์เจียงและลูกน้องคนอื่นๆ ของราชาสัตว์อสูรแท้จริง หัวเราะเย็น
หึ่ง...
เย่อวิ๋นเฟยชี้มือออกไป กระบี่วิญญาณธาตุทั้งห้าพุ่งสังหาร
ฉับ...
ทุกที่ที่ผ่าน ลูกน้องของราชาสัตว์อสูรแท้จริงถูกสังหารแหลกเป็นชิ้นๆ
ผ่านไปหนึ่งลมหายใจ
ทุกคนถูกสังหารสิ้น เหลือเพียงอาจารย์เจียงที่จ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยแววตาทั้งโกรธทั้งตกใจ
ความเร็วในการสังหารของเย่อวิ๋นเฟย รวดเร็วเกินไป
เขาถึงกับยับยั้งไม่ทัน!
"พวกเฒ่า รับความตายเสีย!"
เย่อวิ๋นเฟยก้าวยาวๆ เข้าหาอาจารย์เจียง
"ไอ้หนู ข้าจะสู้กับเจ้าจนตัวตาย!"
อาจารย์เจียงคำรามด้วยความโกรธ
เขาลงมือทันที ฟาดฝ่ามือปราณวิญญาณออกมา ใหญ่ราวหนึ่งหมู่ คลุมพื้นที่ว่างกว้างใหญ่ โจมตีเย่อวิ๋นเฟยอย่างกึกก้อง
เย่อวิ๋นเฟยไม่หลบไม่หลีก
หมัดทั้งสองสลับกันพุ่งโจมตี รวดเร็วดุจสายฟ้า
หมัดสังหารเทพแห่งอสูรแท้ห้าหมัดแรก ถูกแสดงออกมาทีละหมัด
เมื่อถึงหมัดที่ห้า
พรวด!
ร่างของอาจารย์เจียงปลิวกระเด็นไปเหมือนหุ่นฟางที่พังพินาศ ไร้ซึ่งลมหายใจ
แม้เขาจะอยู่ในขั้นสร้างปราณปฐพีระยะต้น แต่พลังต่อสู้ที่แท้จริงยังสู้ตงกัวสยงไม่ได้ เมื่อเผชิญกับการโจมตีที่บ้าคลั่งของเย่อวิ๋นเฟย ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้เลย