คำราม...
พ่อมดเฒ่าพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง หมอกพลังงานสีดำอันน่าเกรงขามพลุ่งพล่านออกมาจากร่างกายของเขาอย่างไม่ขาดสาย หลังจากกลายสภาพไป เขามีพลังที่แสนจะน่ากลัว ทุกการเคลื่อนไหวล้วนทำให้พื้นที่โดยรอบบิดเบี้ยวไม่หยุด
เพราะก่อนหน้านี้เขาเคยกลืนกินปรมาจารย์กึ่งจักรพรรดิแห่งสำนักมารมืดไปหลายสิบคน พลังภายในร่างกายจึงอัดแน่นจนน่าตกใจ
แต่ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนอย่างไร ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากการพันธนาการของราชาจูเชวี่ยได้
ราชาจูเชวี่ยเพียงแค่เหวี่ยงมือไปมา ก็ผนึกเขาไว้ได้แล้ว!
ส่วนไท่เทวินอ๋อง ในเวลานี้รู้สึกเสียใจถึงขีดสุด
เขารู้ดี ว่าการเลือกลงมือกับเย่อวิ๋นเฟยเมื่อครู่ เท่ากับได้เลือกข้างแล้ว ยืนอยู่ฝ่ายสำนักมารมืด!
ก่อนหน้านี้ เขาเห็นปรมาจารย์ฝ่ายมารมืดมากันมากมาย คิดว่าเผ่าเหมียวและราชาจูเชวี่ยถึงคราววิบัติ จึงเลือกเข้าข้างฝ่ายสำนักมารมืดในที่สุด
แต่ไม่คิดว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นนี้
ราชาจูเชวี่ยฟื้นพลังกลับมาได้เต็มเปี่ยม ควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ทั้งหมด
"เหอะๆ...
สองท่าน ถึงเวลาแล้วที่เราจะคิดบัญชีกัน"
เย่อวิ๋นเฟยมองไปที่ไท่เทวินอ๋องและพ่อมดเฒ่าที่ลอยอยู่ตรงหน้า แล้วเผยรอยยิ้มเย็นชาที่แฝงไปด้วยเจตนาฆ่า
เมื่อเห็นสายตาของเย่อวิ๋นเฟย ไท่เทวินอ๋องและพ่อมดเฒ่าต่างรู้สึกใจหนักอึ้ง พวกเขารู้ดีว่าเย่อวิ๋นเฟยไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปแน่
"ไอ้แก่ เจ้าคิดจะยกระดับความบริสุทธิ์ของสายเลือดเทพจูเชวี่ยในกาย จึงคบคิดกับพ่อมดเฒ่า หลายปีมานี้หลอกดูดเลือดแก่นแท้ของมารดาข้าและเสี่ยวเฟยทุกวัน แค้นเลือดเช่นนี้ มีเพียงชีวิตของเจ้าเท่านั้นที่ใช้ชำระได้"
สายตาของเย่อวิ๋นเฟยมุ่งไปที่ไท่เทวินอ๋อง เอ่ยออกมาเสียงเย็น
เมื่อพูดจบ หมัดของเย่อวิ๋นเฟยก็พุ่งตรงไปที่กะโหลกศีรษะของไท่เทวินอ๋อง
พลังกายของมังกรหมื่นกว่าตัวหลั่งไหลออกมาอย่างยิ่งใหญ่ กำปั้นผ่านไปทางไหน พื้นที่ก็แหลกสลายทันที