บรรพชนเผ่าปีศาจชะงักงัน สายตาจดจ่อเตรียมพร้อมจะลงมือ
เย่อวิ๋นเฟยนั่งอยู่ตรงนั้น ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ ท่าทางสุขุมเยือกเย็น ไม่แม้แต่จะมองมือดำมหึมาที่ยื่นตรงมาหาเขา
หูเมี่ยวที่ยืนอยู่ข้างกายเย่อวิ๋นเฟยก็มีสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
หูเมี่ยวคือสิ่งมีชีวิตเดียวในโลกที่รู้ที่มาที่แท้จริงของเย่อวิ๋นเฟย ดังนั้นนางจึงมีความมั่นใจในตัวเขาอย่างสิ้นเชิง!
ในความคิดของนาง เย่อวิ๋นเฟยไร้ซึ่งสิ่งใดที่ทำไม่ได้!
ถึงแม้แรงกดดันจากพลังที่แผ่ออกมาจากมือดำมหึมานั้นจะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด หูเมี่ยวที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นขยับตัวไม่ได้แม้แต่น้อย กลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
บรรพชนเผ่าปีศาจลุกขึ้นยืนแล้ว พลังภายในร่างกายพลุ่งพล่านดั่งภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ
"เจ้าหมอนี่ช่างทำเป็นใจเย็นได้ลงจริง ๆ"
ภายในสำนักงานใหญ่สำนักจื่อเวย หน้าประตูศาลาบรรพชน เต่าหยวนมองเห็นทุกสิ่งทุกอย่าง
ในขณะนั้นเอง
เย่อวิ๋นเฟยโบกมือเบา ๆ ทันใดนั้น
ครืน ๆ ๆ ...
ภายในศาลาบรรพชนจื่อเวย เปล่งแสงสีม่วงอันน่าเกรงขามออกมาสาดส่องท้องฟ้านั้นจนกระจ่างแจ้ง
จากนั้นทุกคนก็เห็นผ้าสีเหลืองผืนหนึ่งค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่ฟ้า มุ่งหน้าออกไปนอกสำนักงานใหญ่สำนักจื่อเวย ไปทางทิศทางที่เย่อวิ๋นเฟยนั่งอยู่
ผ้าสีเหลืองผืนนี้ดูเหมือนเคลื่อนที่ช้า ๆ แต่ก่อนที่ทุกคนจะทันตั้งตัว ก็มาถึงเหนือศีรษะของเย่อวิ๋นเฟยแล้ว
ในชั่วขณะนี้ ยกเว้นเย่อวิ๋นเฟยแล้ว บรรพชนชุดดำทั้งสาม บรรพชนเผ่าปีศาจและหูเมี่ยว ต่างสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ ทำให้ความหวาดกลัวผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของดวงวิญญาณ!