"หูมย่า ต้มน้ำชงชา!"
เย่อวิ๋นเฟยร่อนลงบนเนินเขา และลำเลียงหูมย่าออกมา
ขณะนี้ บรรพชนเผ่าปีศาจได้นำโต๊ะน้ำชา เก้าอี้ ชุดน้ำชา และสิ่งของอื่นๆ ออกมาแล้ว พร้อมกับน้ำพุวิญญาณใสสะอาดหลายถัง
"ดูท่าท่านผู้อาวุโสตระกูลจะเชี่ยวชาญเรื่องพิธีชงชาเป็นอย่างยิ่ง"
เย่อวิ๋นเฟยกวาดตามองชุดน้ำชาอันประณีตนั้นแล้วเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
"ไม่ผิด นี่ก็ถือเป็นงานอดิเรกอย่างหนึ่งของข้า
วันนี้จะขออยู่ร่วมโต๊ะน้ำชากับน้องหนุ่ม ปลดเปลื้องความวุ่นวายของชีวิตสักครึ่งวัน"
บรรพชนเผ่าปีศาจหัวเราะเสียงดัง
จากนั้น หูมย่าก็จุดไฟต้มน้ำ แล้วชงชาด้วยตนเอง
บรรพชนเผ่าปีศาจหยิบใบชาออกมาห้าใบอย่างทะนุถนอม ใส่ลงในกาน้ำชา น้ำพุวิญญาณพลุ่งพล่าน ใบชาวิญญาณค่อยๆ คลายตัว กลิ่นหอมของชาลอยฟุ้งกระจายไปทั่วฟ้าดิน
ภายในสำนักจื่อเวย ทุกคนได้กลิ่นหอมชาที่ชื่นใจนี้ ต่างแสดงสีหน้าเคลิบเคลิ้ม
"น้องหนุ่ม ลองชิมดูสิ
ชาแห่งการหยั่งรู้พันปี หาได้ง่ายๆ ไม่"
บรรพชนเผ่าปีศาจเอ่ยพลางยิ้ม
"ช่างเป็นชาชั้นเลิศจริงๆ!"
เย่อวิ๋นเฟยยกถ้วยชาขึ้น จิบเบาๆ หนึ่งคำ กลิ่นหอมชาเต็มปาก ร่างกายผ่อนคลายสบาย เกิดแก่นแท้แห่งมหาวิถีอันลี้ลับ กฎเกณฑ์อันมองไม่เห็นมากมายปรากฏขึ้นเรื่อยๆ พร้อมเสียงวิถีดังก้องกังวาน
"เป็นไปได้อย่างไร!"
บรรพชนเผ่าปีศาจมีพลังแข็งแกร่ง มองเห็นกฎเกณฑ์รอบกายเย่อวิ๋นเฟยได้อย่างชัดเจน และได้ยินเสียงวิถีดังก้อง จึงตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนไป
ชาหยั่งรู้สามารถช่วยคนให้หยั่งรู้ได้ แต่ก็ต้องดูความเข้าอกเข้าใจของผู้ดื่มด้วย