หลังจากนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็หาที่แห่งหนึ่งใกล้ ๆ นั่งขัดสมาธิลง หลับตาพักฟื้น
วิญญาณดวงซากของมารน้ำแข็งตนนั้นหายไปจากสายตาอีกครั้ง
"หนุ่มน้อย"
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด จู่ ๆ เย่อวิ๋นเฟยก็ได้ยินเสียงเรียกดังขึ้น ดูเหมือนจะดังมาจากที่ไกล ๆ เขาตกใจยิ่งนัก รีบหันไปมองทันที
เพียงเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่ ณ จุดใดจุดหนึ่งในบริเวณไกลออกไป ไม่รู้ว่ามาอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ สายตาจ้องมองมายังเย่อวิ๋นเฟย
"ระวังให้ดี นี่คือวิญญาณดวงซากของยอดฝีมือขั้นกึ่งจักรพรรดิ!
ไม่รู้ว่าเขามาหาเจ้าทำไม?"
ท่านผู้อาวุโสฮุ่นรู้สึกตัวตื่นตัวขึ้นมาทันที
วิญญาณดวงซากของมารน้ำแข็งตนนั้นก็ปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง จ้องมองชายวัยกลางคนที่อยู่ไกลออกไป
อาณาเขตแถบนี้คือถิ่นของมารน้ำแข็ง วิญญาณดวงซากสงครามอื่น ๆ ที่ระเหเร่ร่อนไปทั่วสมรภูมิรบล้วนหลีกเลี่ยงที่นี่อย่างมีสติ!
"หนุ่มน้อย ข้าไม่มีเจตนาร้าย เจ้ากำลังจะออกจากสมรภูมิรบแห่งนี้ใช่หรือไม่
ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะฝากเจ้า"
ชายวัยกลางคนผู้นั้นจ้องมองเย่อวิ๋นเฟย แล้วเอ่ยปากขึ้น
สายตาที่เขามองมายังเย่อวิ๋นเฟยไร้ซึ่งเจตนาฆ่า กลับแฝงไปด้วยท่าทีวิงวอนอยู่บ้าง
"มีเรื่องอยากจะฝากข้า?"
เย่อวิ๋นเฟยได้ฟัง ก็อดที่จะตะลึงไปไม่ได้
"เจ้าอยากฝากเรื่องอะไร ข้าไม่รู้ว่าจะช่วยเจ้าได้หรือไม่ เจ้าลองเล่ามาฟังก่อนเถิด ดูว่าข้าจะช่วยเหลือได้หรือไม่"
เย่อวิ๋นเฟยคิดครู่หนึ่ง แล้วกล่าวขึ้น
เย่อวิ๋นเฟยย่อมดูออกว่าชายวัยกลางคนผู้นี้ก็เป็นวิญญาณดวงซากสงครามเช่นกัน แต่ตอนนี้เขามิได้มีเจตนาฆ่าตนแม้แต่น้อย
"หนุ่มน้อย เจ้าจงฟ้าข้ากล่าว
ข้ามาจากสำนักเทียนอี้แห่งทวีปเซียนหลิง เป็นเจ้าสำนักเทียนอี้ เมื่อครั้งนั้นได้ร่วมกับบรรพชนในสำนักเข้าร่วมศึกใหญ่ครั้งนี้ ไม่คิดว่าจะมาติดอยู่ที่นี่