"ดี"
หนอนไหมมังกรเขาทองรู้ดีว่าสถานการณ์คับขัน จึงรีบตอบตกลงทันที
ขณะนั้นเอง
"หืม?
ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเคลื่อนไหวแล้ว?"
ท่านผู้อาวุโสฮุ่นและเย่อวิ๋นเฟยพบพร้อมกันว่าสิ่งมีชีวิตในหุบเขาไม่ได้ไล่ตามออกมา และพลังงานที่ปลดปล่อยออกมาจากโลงศพคริสตัลก็หดกลับเข้าไปแล้ว
ในหุบเขาสงบนิ่ง!
เย่อวิ๋นเฟยและท่านผู้อาวุโสฮุ่นมองไปในหุบเขา เห็นเพียงสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นยังคงคุกเข่ากราบกับพื้นเช่นเดิม ไม่ขยับเขยื้อน
"ข้าเข้าใจแล้ว หญิงผู้นั้นไม่ยอมให้สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นออกจากอาณาเขตหุบเขา มิเช่นนั้นนางจะไม่สามารถควบคุมพวกมันให้เฝ้าศพของนางได้อีก"
ท่านผู้อาวุโสฮุ่นพูดด้วยความเข้าใจแจ่มแจ้ง
"เป็นไปได้"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"น่ากลัวเหลือเกิน อย่าว่าแต่พวกเราเลย ต่อให้กึ่งจักรพรรดิมาถึงก็ไม่กล้าหือกับนาง"
ท่านผู้อาวุโสฮุ่นนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ยังรู้สึกหวาดผวาไม่หาย
"สมรภูมิแห่งนี้มีที่มาอย่างไรกันแน่ ถึงได้มีสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวขนาดนี้อยู่"
เย่อวิ๋นเฟยเองก็รู้สึกตะลึงไม่น้อย
"อย่าคิดมากเลย
เรารีบออกจากสมรภูมิโบราณนี้กันเถอะ ที่นี่อันตรายเกินไป
ถ้ายังเดินเตร่ที่นี่ต่อไป บางทีอาจเจอสิ่งที่แข็งแกร่งกว่าเดิม แล้วถึงตอนนั้นจะหนีก็หนีไม่ทัน"
ท่านผู้อาวุโสฮุ่นกล่าว
"ดี เราออกไปกันเถอะ
อย่างไรเสีย เราก็ช่วยบรรพชนปีศาจออกมาได้สำเร็จ ถือว่าไม่มาเปล่า"
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มกล่าว
ดังนั้น เย่อวิ๋นเฟยจึงเดินทางกลับตามเส้นทางเดิมที่มาจาก
"คุณชายเย่อวิ๋นเฟย บรรพชนยังสลบไสยไม่ฟื้น เกิดอะไรขึ้นกับท่านหรือ?"
ภายในหอเงามายา ยอดฝีมือเผ่าปีศาจผู้นั้นเฝ้าอยู่ข้างกายบรรพชนปีศาจ เห็นบรรพชนยังอยู่ในอาการสลบไสยตลอดเวลา รู้สึกเป็นกังวลมาก จึงส่งเสียงสื่อจิตถามเย่อวิ๋นเฟย