เวลานี้ ในห้องโถงขอโอสถ
"ที่แท้พวกเจ้าสามคนก็แอบมาขโมยยาเม็ดในหุบเขาจื่อตันของพวกเรา เช่นนั้น ยาเม็ดขั้นทารกชั้นสองเหล่านี้ก็เป็นของหุบเขาจื่อตันของพวกเรา
เจ้าหน้าที่ลวี่ จับพวกมันไว้ อย่าให้พวกมันหนีไปได้!"
นักโอสถผมขาวคนนั้นลุกขึ้นยืน หัวเราะเย็นเยียบพลางกล่าว
เขามองยาเม็ดขั้นทารกสิบเม็ดที่อยู่ตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย รู้สึกละโมบอยากได้มานานแล้ว บัดนี้พอดีถือโอกาสช่วงชิงมา
ส่วนที่ว่าเย่อวิ๋นเฟยสามคนจะมา ขโมยโอสถจริงหรือไม่ กลับไม่สำคัญอีกต่อไป
"ท่านโอสถหยวน ท่านวางใจได้ สามขโมยโอสถนี้หนีไม่พ้นแน่นอน"
ชายวัยกลางคนที่พาคนมานั้นตอบรับด้วยความเคารพ
นักโอสถผมขาวผู้นี้เป็นนักโอสถขั้นแปรสภาพ ฐานะในหุบเขาจื่อตันค่อนข้างสูงส่ง
"ที่แท้สามคนนี้ก็มาขโมยโอสถ กล้าบุกมาขโมยโอสถถึงหุบเขาจื่อตัน ช่างใจกล้าเสียจริง"
คนที่มาขอโอสถโดยรอบต่างพากันรุมล้อมดูเรื่องสนุก พากันวิพากษ์วิจารณ์
"พวกเราไม่ได้มาขโมยโอสถ พวกเรามาขอโอสถต่างหาก"
นวนฉานแตกตื่นสุดขีด รีบร้อนอธิบาย
"คุณชายกันห้าว ก่อนหน้านี้พวกเราล่วงเกินท่าน เป็นความผิดของพวกเรา ขอท่านเมตตา ปล่อยพวกเราไปเถิด"
นวนฉานร้องขอต่อกันห้าว
นางเข้าใจดี เรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้า ต้องเป็นฝีมือกันห้าวแก้แค้นพวกตนสามคนแน่นอน
"ฮึฮึ...
ทำให้คุณชายกันห้าวขุ่นเคือง ขอโทษแล้วมีประโยชน์อันใดเล่า
หากไม่อยากตาย ก็ต้องไปปรนนิบัติคุณชายกันห้าวบนเตียงเสียก่อน หากปรนนิบัติให้คุณชายกันห้าวพอพระทัย บางที เจ้าอาจยังมีทางรอด
มิเช่นนั้น ในไม่ช้าเจ้าจะได้รู้ว่า รสชาติของการมีชีวิตอยู่ทรมานยิ่งกว่าตายเป็นเช่นไร"