เวลานี้ อสูรหมาป่าสิบตัวพุ่งเข้าใกล้เย่อวิ๋นเฟยและนักพรตต้าตี้แล้ว
เย่อวิ๋นเฟยยืนนิ่งไม่ขยับ ส่วนนักพรตต้าตี้หลบไปอยู่ด้านหลังเย่อวิ๋นเฟย
"ฮ่าฮ่า สาวน้อยหลิวเฟยดูเร็วเข้า! ไอ้เวรนั่นตกใจจนแข็งทื่อไปแล้ว!
อสูรหมาป่าสิบตัวกำลังจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ ในไม่ช้านี้!"
เสียงหัวเราะของชายหนุ่มชุดน้ำเงินดังกว่าเดิม
ก่อนหน้านี้เขาถูกเย่อวิ๋นเฟยตบกระเด็นไปหนึ่งฉาด ใบหน้าบวมเป่งจนบัดนี้ก็ยังไม่ยุบ จึงแค้นเย่อวิ๋นเฟยเข้ากระดูกดำ
หลิวเฟยก็เผยรอยยิ้มเย็นชาเช่นกัน
โฮก...
ทันใดนั้น อสูรหมาป่าตัวหนึ่งก็ขยับ ร่างสูงใหญ่ของมันกระโจนพรวดเดียว พร้อมด้วยพลังมารน่าหวาดหวั่น พุ่งเข้าใส่เย่อวิ๋นเฟย
เย่อวิ๋นเฟยไม่หลบไม่หลีก ยกฝ่ามือข้างหนึ่งออกและขยายใหญ่ขึ้นไม่หยุด
ตูมตาม...
เย่อวิ๋นเฟยปลดปล่อยพลังกึ่งมังกรออกมาทั้งหมด ทำให้พื้นที่โดยรอบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ฝ่ามือของเย่อวิ๋นเฟยขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ดั่งก้อนเมฆที่กดลงมาใส่อสูรหมาป่านั่น
โฮก...
อสูรหมาป่าตัวนั้นสัมผัสได้ว่องไวมาก มันรู้สึกถึงพลังกายภาพที่เย่อวิ๋นเฟยปลดปล่อยออกมา จึงรู้ทันทีว่าสถานการณ์ไม่ดีนัก มันร้องครวญคราง หางตก กลับตัววิ่งหนี
ทว่าทุกอย่างสายเกินไป ฝ่ามือยักษ์ของเย่อวิ๋นเฟยรวดเร็วราวสายฟ้าไล่ตามไปถึงด้านหลังของอสูรหมาป่า และงับมันไว้ในอุ้งมือข้างเดียว
หลังจากพลังกายภาพบรรลุถึงระดับกึ่งมังกร เย่อวิ๋นเฟยก็ใช้กายสิทธิ์ได้ดุเดือดยิ่งขึ้น ทุกอิริยาบถล้วนแฝงไว้ด้วยพละกำลังมหาศาลเหลือเชื่อ
อสูรหมาป่าตัวนั้นถูกเย่อวิ๋นเฟยกำไว้กลางฝ่ามือ มันดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นได้เลย
"เป็นไปได้อย่างไร!"
หลิวเฟย ชายหนุ่มชุดน้ำเงิน และหนุ่มสาวคนอื่นๆ ที่อยู่เคียงข้างหลิวเฟย ต่างก็ตาค้างไปตามๆ กัน