ในขณะนั้น เย่อวิ๋นเฟยและอาจารย์ต้าตี้ได้เดินเข้าสู่เทือกเขาแล้ว
เทือกเขาแห่งนี้เต็มไปด้วยยอดเขาสูงต่ำสลับซับซ้อน และผืนป่าทึบทอดยาว
เสียงคำรามของสัตว์ร้ายและเสียงร้องของวิหคที่บีบคั้นจิตใจดังแว่วมาจากป่าทึบเป็นระยะ
และยังมีไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายออกมาจากป่าทึบเหล่านั้นเป็นครั้งคราว
ทว่า เย่อวิ๋นเฟยกลับไม่มีแรงกดดันแม้แต่น้อย
อาจารย์ต้าตี้ก็เช่นกัน รู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก เขารู้ดีว่าเมื่ออยู่ข้างกายเย่อวิ๋นเฟย ย่อมปลอดภัยอย่างแท้จริง!
ทันใดนั้น
โฮก...
เบื้องหน้า เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้น คลื่นเสียงกระหึ่มราวกับพายุหมุนพัดผ่าน กวาดล้างป่าทึบเป็นบริเวณกว้าง
ไอสังหารอันท่วมท้นทะลักออกมาจากจุดที่เสียงคำรามดังขึ้น ปกคลุมอาณาบริเวณหลายลี้
จากนั้น
เสืออสูรหน้าผากขาวตัวหนึ่งปรากฏขึ้นบนยอดเขาไกลตา ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องเย่อวิ๋นเฟยและอาจารย์ต้าตี้
นี่คืออสูรกายที่มีพลังระดับกลางขั้นแก่นปราณน้อย
เสืออสูรตัวนี้ยืนขวางทางตรงหน้าของเย่อวิ๋นเฟยและอาจารย์ต้าตี้พอดี
แต่เย่อวิ๋นเฟยและอาจารย์ต้าตี้กลับเดินผ่านไปอย่างไม่แยแส เดินหน้าไปอย่างสง่าผ่าเผย
โฮก...
เสืออสูรตัวนั้นคำรามใส่เย่อวิ๋นเฟยและอาจารย์ต้าตี้หลายครั้ง เพื่อแสดงฤทธิ์เดชของมัน
น่าเสียดายที่เย่อวิ๋นเฟยและอาจารย์ต้าตี้ไม่แม้แต่จะชายตามองมันอีก
ไม่นาน เย่อวิ๋นเฟยและอาจารย์ต้าตี้ก็เดินมาถึงตรงหน้าเสืออสูร
"สัตว์นรก ไม่อยากตายก็ไสหัวไป!"
อาจารย์ต้าตี้ถลึงตาใส่มันคราหนึ่ง
โฮก...
เสืออสูรตัวนั้นถูกยั่วยุอย่างแท้จริง
มนุษย์สองตัวนี้ กลับไม่เห็นมันอยู่ในสายตา!