มุมหนึ่งของสมรภูมิมีโลกธรรมดาอยู่แห่งหนึ่ง เงาวรรณะสีขาวผู้สูงใหญ่นั้นก็คือผู้ที่ก้าวออกมาจากโลกแห่งนี้
เดิมทีโลกนั้นได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสมรภูมินี้ไปแล้ว ฝ่ายต่าง ๆ ต่างพร้อมด้วยพลเมืองเข้าไปปะทะกันภายใน แต่บัดนี้ทหารของทั้งสองฝ่ายถูกไล่ออกจากโลกนั้นจนหมดสิ้น
“ที่นี่คือเขตห้ามวัฏฏะ หากไม่ได้รับอนุญาต ห้ามผู้ใดเข้าใกล้ ไม่เช่นนั้นไม่ปรานีปราศรัย!”
เงาวรรณะสีขาวผู้สูงใหญ่จ้องมองสมรภูมิกว้างใหญ่มโหฬารตรงหน้า ดูเหมือนจะอึ้งงันอยู่ชั่วคราว แล้วจึงเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่างเปล่า
“นี่เป็นเพียงฉายภาพ”
ดวงตาเทพระหว่างคิ้วของเย่อวิ๋นเฟยมองเห็นในทันทีว่าเงาสีขาวนั้นมิใช่ของจริง หากแต่เป็นฉายภาพที่ถูกส่งออกมาจากโลกนั้น
“ที่แห่งนี้มีช่องทางวัฏสงสารอยู่หนึ่ง”
จอมมหาเทพเจ้าแห่งฝ่ายผู้พิทักษ์เดินมาด้วยก้าวยาวจากระยะไกล ลงจอดตรงหน้าประตูเข้า-ออกโลกนั้น มองดูเงาวรรณะสีขาวผู้สูงใหญ่แล้วเอ่ยขึ้น
“ตามที่ข้าทราบ ช่องทางวัฏสงสารภายในโลกนี้ได้ร้างไร้ไปนานแล้ว ย่อมถือเป็นสิ่งไร้เจ้าของ
เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่ จึงขวางกั้นพวกของพวกเราผู้พิทักษ์?”
จอมมหาเทพเจ้าอีกองค์แห่งฝ่ายผู้พิทักษ์มาถึงในพริบตา จ้องมองเงาวรรณะสีขาวผู้สูงใหญ่แล้วถามขึ้น
ส่วนพวกมหาสำนักฮุนหยวนนั้นล่าถอยออกห่างจากโลกนั้นไปแล้วนาน เพราะผู้แข็งแกร่งแห่งมหาสำนักฮุนหยวนก็มองออกเช่นกันว่าโลกแห่งนี้อาจมีช่องทางวัฏสงสารอยู่ภายใน จึงสั่งให้พลเมืองล่าถอยด้วยตนเอง มิให้ไปยั่วยุพวกลัทธิวัฏสงสาร