“อู๋เฮยซาน เจ้าวางใจเถิด นับแต่นี้ไป ในสถาบันพิทักษ์วิถี จะไม่มีผู้ใดกล้ารังแกเจ้าอีก
มีแต่เจ้าเท่านั้น ที่จะรังแกผู้อื่น”
เย่อวิ๋นเฟยปรายตามองอู๋เฮยซาน พลางเอ่ยเรียบๆ
น้ำเสียงแม้จะราบเรียบ ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความห้าวหาญไร้ขอบเขต
“นายท่าน ท่านกลับมาแล้ว ช่างดีจริง!”
อู๋เฮยซานได้ฟังคำของเย่อวิ๋นเฟย ก็ตื่นเต้นยิ่งนัก
“ดู! เย่อวิ๋นเฟยกลับมาแล้ว!”
“คราวนี้มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว!”
……
เวลานี้ รอบๆ ลานเล็กๆ อัดแน่นไปด้วยศิษย์ที่มามุงดูเหตุการณ์ ต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่
“พวกเราไป!”
สมาชิกสำนักเซียวพวกนั้น เห็นเย่อวิ๋นเฟยกลับมา ก็รู้ว่าสถานการณ์ไม่ดีแล้ว มีคนตะโกนลั่น นำหน้าพุ่งออกไปข้างนอก
ทันทีที่สิ้นเสียง
ตูม……
คลื่นพลังอันแข็งแกร่งไร้เทียมทานปะทุขึ้น ระเบิดออกจากร่างของเย่อวิ๋นเฟย และแผ่กระจายออกไป
โครมคราม……
ทันใดนั้น สมาชิกสำนักเซียวทั้งสิบกว่าคน ต่างถูกซัดกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกพื้น ล้มระเนระนาด มึนงงไปหมด ปีนไม่ขึ้น
พลังกายภาพห้าล้านชั่ง ทำให้เย่อวิ๋นเฟยเพียงแค่สั่นสะเทือนร่างกายเล็กน้อย ก็ปลดปล่อยคลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมาได้
“น่ากลัวเกินไปแล้ว! เพียงแค่ปล่อยไอพลังออกมาเล็กน้อย ก็ทำให้คนกระเด็นไปทั้งแถบ!”
“ราวกับอสูรร้ายยุคบรรพกาลเลย!”
……
รอบลานเล็กๆ ศิษย์ที่มามุงดู ต่างชมด้วยใจระทึก
“อู๋เฮยซาน รับไป รักษาบาดแผลก่อน พวกมันหนีไม่พ้นหรอก”
เย่อวิ๋นเฟยหยิบโอสถเม็ดรักษาชั้นเก้าออกมาหนึ่งเม็ด โยนให้อู๋เฮยซาน