“ต้องหาคนมนุษย์ที่ขโมยของวิเศษของเผ่าเราให้เจอ ถ้าหาทวงคืนไม่ได้ เราก็ไม่มีทางกลับไปได้อีก!”
นักบุญโอรสผู้นั้นเอ่ยขึ้น
“มนุษย์นั่นบังอาจเกินไป ที่กล้าแตะต้องของวิเศษของเผ่าเรา!
พอเจอเขาแล้ว ต้องฉุดร่างกายวิญญาณของเขาออกมา แล้วนำกลับไปที่เผ่า กดขังไว้ใต้บึงหนาวเย็น ใช้ชีวิตทรมานกับความหนาวเหน็บนับหมื่นปี!”
ลิงบินมารตนหนึ่งกัดฟันกล่าวด้วยความแค้น
วินาทีถัดมา ลิงบินมารเหล่านี้ก็เหาะผงาดหายไปในอากาศ
ในเวลาเดียวกัน
ภายในหอเงามายา
เย่อวิ๋นเฟยคุกเข่านั่งอยู่ ตรงหน้าลอยมีผลึกกฎก้อนหนึ่ง
ในผลึกกฎนี้มีดาบยาวสีดำเล่มหนึ่ง!
เย่อวิ๋นเฟยจำได้แม่นยำว่า ตอนนั้นเพราะเขาหยิบผลึกกฎที่ผนึกดาบดำนี้ จึงทำให้พวกลิงบินมารที่ถูกผนึกในผลึกกฎแตกออกมาหมด
ดูได้ว่าพวกลิงบินมารให้ความสำคัญกับดาบดำนี้มาก
“ดาบดำนี้...จะเป็นของวิเศษสำคัญของเผ่าลิงบินมารหรือไม่?”
เย่อวิ๋นเฟยพิจารณาดาบดำที่ถูกผนึกในผลึกกฎอย่างละเอียด แล้วพูดเบา ๆ
เย่อวิ๋นเฟยสังเกตเห็นว่า บนดาบดำนี้สลักอักขระลึกลับมากมาย แม้จะมีผลึกกฎกั้นอยู่ ก็ยังสัมผัสได้ถึงอารมณ์ประหลาดของมัน
“ผู้อาวุโสฮุ่น ข้าจะผ่าผลึกกฎนี้แล้วเอาสิ่งที่อยู่ข้างในออกมา
เตรียมตัวให้พร้อม ถ้าข้าควบคุมดาบดำนี้ไม่ได้ เจ้าก็ใช้หอคอยเต๋าสวรรค์จัดการมัน”
เย่อวิ๋นเฟยส่งเสียงสื่อจิตไปหาปรมาจารย์ฮุ่น
“ได้เลย
แต่เจ้าต้องรอก่อน ข้าจัดการเตรียมการปิดผนึกพื้นที่นี้ก่อน ไม่เช่นนั้นถ้าพลังของหอคอยเต๋าสวรรค์รั่วไหลออกไป เจ้าจะลำบาก”