“ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เราต้องขึ้นไปพักฟื้นสักระยะบนเกาะเล็กแห่งนี้
หากยังคงลำแค้นอยู่ในทะเลต่อไป เราจะต้องเผชิญกับสรรพสัตว์มหาสมุทรที่เต็มไปด้วยความอันตรายอยู่ไม่หยุดหย่อน เช่นนั้นเราก็จะไม่มีโอกาสได้พักผ่อนอีกเลย”
เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่หน้าเกาะเล็ก ด้านหลังคือผืนทะเลที่คลื่นยักษ์ทบทับกันเข้ามาไม่หยุด เขาส่าหรีส่งหมัดต่อเนื่อง บดขยี้คลื่นที่ซัดเข้ามาจนแตกกระจาย
นับตั้งแต่บุกเข้าสู่ทะเลหวงกู่มา เย่อวิ๋นเฟยต้องฝ่าฝันกับคลื่นยักษ์อันทรงพลังเหล่านี้โดยไม่ได้หยุดพักแม้แต่ครู่เดียว ความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจเริ่มก่อตัวขึ้น
เขาจึงไม่ลังเลที่จะออกจากผืนทะเล ก้าวขึ้นสู่ผืนดินของเกาะเล็ก
เมื่อเท้าสัมผัสเกาะแล้ว ทั่วทุกสายตาคือสนามหญ้าเขียวขจี ดอกไม้งามบานสะพรั่ง
ตามเนินเขาเต็มไปด้วยต้นไม้งามอุดมด้วยผล ผีเสื้อโบกโฉบเต้นระบำกลางกอดอกไม้ ผึ้งน้อยเก็บน้ำหวานบนกลีบ บางครั้งยังมีสัตว์เล็ก ๆ พุ่งออกมาจากกอหญ้า พอเห็นเย่อวิ๋นเฟยก็มิได้ตกใจกลับมองมาอย่างแปลกใจ
“ทัศนียภาพของเกาะแห่งนี้งดงามเหลือเกิน อากาศก็บริสุทธิ์สดชื่น สบายกว่าตอนอยู่กลางทะเลมากมายนัก”
หูเมี่ยวเห็นทัศนียภาพเบื้องหน้า ทนความตื่นเต้นไว้ไม่ได้จึงหลุดออกมาจากหอเงามายา ยืนเคียงข้างเย่อวิ๋นเฟยแล้วร้องเรียกอย่างดีใจ
“นายท่าน ดูกระต่ายขาวตัวนั้นสิ น่ารักเหลือเกิน!”
ทันใดนั้นหูเมี่ยวเห็นกระต่ายขาวตัวน้อยพุ่งออกมาจากกอหญ้า แล้วก็ลอดหายเข้าไปในอีกกอหนึ่ง จึงตะโกนขึ้นเสียงดัง
“ระวังหน่อย ทัศนียภาพที่นี่งามจริง แต่กลับมีริษยาแปลก ๆ แผ่ซ่านอยู่ตลอด ทำให้รู้สึกไม่สบายใจ”
ผู้อาวุโสฮุ่นเตือนขึ้น
“ไม่ว่าอย่างไร ที่นี่ก็ดีกว่าบนผืนทะเลมาก”
เย่อวิ๋นเฟยหันกลับมองผืนทะเลที่คลื่นยักษ์ถล่มทลายอยู่ห่างไกล แล้วเอ่ยขึ้น
เมื่อขึ้นมาถึงเกาะแล้ว คลื่นยักษ์ที่ต้องรับมือทุกขณะก็สามารถทิ้งไว้เบื้องหลังได้เสียที
“พักฟื้นกันที่นี่เถอะ ไม่รู้ว่าพวกฝ่ายผู้พิทักษ์ข้างนอกจะยื้อยุดรอเฝ้าอยู่นานเท่าไร?”
เย่อวิ๋นเฟยหันสายตาไปทางทิศนอกของทะเลหวงกู่ แล้วเอ่ยขึ้น
“ฝ่ายผู้พิทักษ์ รอดูเถอะ บุญคุณความแค้นนี้ข้าจะแก้ให้ได้แน่!”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวด้วยฟันขบแน่น