นับว่าเมื่อเผชิญหน้ากับของวิเศษ คนทั่วไปย่อมเลือกลงมือคว้ามันด้วยตนเอง เขาจะไปคาดคิดเช่นไรว่าเย่อวิ๋นเฟยจะใช้ร่างแยกหนึ่งแทนร่างแท้เข้าไป
“นายท่าน รีบออกมาช่วยข้าด้วย ข้าถูกสิ่งหนึ่งควบคุมเอาไว้ สิ่งนี้เป็นสรรพชีวิตที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วย”
ผีวงเวียนชาติตกใจกลัวจึงรีบส่งเสียงสื่อจิตไปยังเงาร่างมหึมานั้นในมิติ
“ร่างแยกของเราถูกหลอมรวมไปจนสิ้นสภาพแล้ว เลือดเนื้อและวิญญาณไม่เหลือแม้แต่เศษเดียว”
เย่อวิ๋นเฟยสัมผัสได้ว่าร่างแยกของตนถูกหลอมรวมจนสูญสลายหายไปโดยสิ้นเชิง เหลือไว้เพียงกองเสื้อผ้า
“สิ่งนี้มันคืออะไรกันแน่
ใช้เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจก็หลอมรวมร่างแยกของเรากลืนกินไปเสียแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกตกใจในใจ แล้วทว่าใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนสีอย่างกะทันหัน
“ไม่ดีแล้ว เราต้องออกจากที่นี่ซะแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยหันกายพุ่งลงไปใต้แท่นมองบ้านทันที
เพราะขณะนั้นเขาสัมผัสได้อย่างกะทันหันว่ามีพลังอันแปลกประหลาดอันหนึ่งกำลังแผ่ออกมาจากมิติจิ๋วนั้น นั่นคือพลังของเงาวิญญาณมหึมาที่อยู่ข้างใน
“สิ่งนี้ตอบสนองไวชะมัด”
ผีวงเวียนชาติเห็นเย่อวิ๋นเฟยหนีอย่างเด็ดขาดเช่นนั้น ก็พูดตำหนิขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ไม่ดีแล้ว มีบางสิ่งกำลังจะลงมือกับเจ้า”
หลงฉ่านเขาทองพูดกับเย่อวิ๋นเฟยอย่างตกใจ
เพราะมันสัมผัสได้ว่ามีพลังอันน่าขนลุกอันหนึ่งกำลังแผ่ขยายมายังเย่อวิ๋นเฟยอย่างรวดเร็ว
บนหนทางวงเวียนชาติสายนี้บินไม่ได้เลย ทำได้เพียงเดินไปตามหนทางเท่านั้น