พูดจบ ร่างหนึ่งที่ถูกหมอกขาวข้นคลุมทั่วร่างก็เดินออกจากรอยแตกนั้น
ร่างนี้มองไปพร่าเลือนมาก และน้ำเสียงที่พูดก็ชวนสะทกสะท้านราวกับผีดิบอายุร้อยล้านปีได้เปิดปากพูด
แล้วร่างนั้นก็มุ่งหน้าไปยังทิศของแท่นมองบ้าน
ในเวลานั้นเอง แท่นมองบ้านและวิถีแห่งวัฏสงสารทั้งสายก็สั่นสะเทือนรุนแรงยิ่ง
"ไม่ดีแล้ว ดูเหมือนผู้นั้นที่เคยลงมือกับข้าในปีนั้นจะตามมาหา!
ช่างเป็นบัดซบนัก ข้าซ่อนตัวอยู่ในวิถีแห่งวัฏสงสารอันโดดเดี่ยวเช่นนี้ เจ้านั้นกลับยังหาพบ!"
ภายในพื้นที่จิ๋วนั้น ร่างมโหฬารพูดด้วยความตื่นตระหนก
"ไม่ได้ ข้าต้องหลบซ่อนเสียก่อน ถ้าปล่อยให้เจ้านั้นหาพบข้า ด้วยสภาพปัจจุบันของข้าย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันแน่ ดูท่าข้าคงอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้ ต้องหาที่หลบภัยแห่งใหม่
รอให้ดูเถิด วันที่ข้าฟื้นฟูสมบูรณ์ ข้าจะไม่ต้องต้อนรับข้อขัดข้องแบบนี้อีก แต่จะบุกไปถึงประตูบ้านโดยตรง เพื่อทวงบัญชีแค้นกับพวกมัน!"
ร่างมโหฬารนั้นไม่เหลือซากความเย่อหยิ่งเมื่อครู่อีกต่อไป
จากนั้นเขาหันกายฉับพลัน ยกมือปาดผ่าน ปริภูมิเบื้องหลังก็ถูกเขารีดออกจนกลายเป็นรอยแตกปริภูมิยาวหนึ่ง
แล้วร่างมโหฬารนั้นก็พุ่งเข้าสู่ช่องว่างปริภูมินั้น หายสิ้น
ต่อมาบนแท่นมองบ้าน เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกได้ทันทีว่าทั่วร่างเบาสบาย กลับคืนสู่เสรีภาพอย่างสมบูรณ์
"เรื่องนี้มันเป็นอย่างไรกัน?
ข้ารู้สึกฉับพลันว่ามีสำแดงอาการน่าสยองปรากฏขึ้นในวิถีแห่งวัฏสงสารนี้ หรือจะมีผู้น่าเกรงขามอีกผู้หนึ่งมาแล้ว?"
ผู้อาวุโสฮุ่นพูดกับเย่อวิ๋นเฟยอย่างตกตะลึง