เวลานั้น บันไดศิลาเริ่มเปล่งแสงสว่างไสว ราวกับหลอมจากหยก งดงามแวววาวและอ่อนโยน
“ทุกคนเข้าแถวให้เรียบร้อย ขึ้นสอบตามลำดับ
เริ่มได้แล้ว”
ชายชราผู้นั้นกล่าว
ทันใดนั้น คนหนุ่มสาวกว่าสามสิบคนก็เริ่มต่อแถว
“เจ้าไสหัวไปข้างหลัง ห้ามขวางหน้าข้า!
มดปลวกแดนถ้ำคนหนึ่ง ไม่มีสิทธิ์มายืนหน้าข้า จะมีผลต่ออารมณ์ของข้า!
เป็นคน ควรจะรู้จักประมาณตนเสียบ้าง”
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลังเย่อวิ๋นเฟย
สตรีรูปร่างสูงโปร่ง ริมฝีปากบางเล็กน้อย สายตาเหยียดหยาม ยืนอยู่ด้านหลังเย่อวิ๋นเฟย
นางดูไม่พอใจอย่างยิ่งที่เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่ข้างหน้านาง
เพราะระดับพลังของเย่อวิ๋นเฟยต่ำเกินไป เป็นเพียงแค่แดนถ้ำขั้นสิบ ในขณะที่นางอยู่ขั้นกลางของแดนปราณน้อย
“ไสหัวไป”
เย่อวิ๋นเฟยตอบกลับหนึ่งคำ
“เจ้า...”
สตรีนางนั้นเดือดดาลยิ่งนัก ปราณวิญญาณบนร่างพวยพุ่ง ดูเหมือนต้องการลงมือกับเย่อวิ๋นเฟย
แต่นางก็ยับยั้งไว้ได้ เพราะที่นี่เป็นสนามสอบของสถาบันเทียนเต้า (สถาบันวิถีสวรรค์) นางไม่กล้าใช้กำลัง
“ฮึ!
คำพูดของท่านหนิงหลิ่วเฟย ก็มีอาจหาญเมินเฉย เจ้าหนุ่มนี้ไม่รู้จักแจ้งก็คือโง่เขลา หรือไม่ก็อวดดีนัก”
ด้านหลังสตรีนางนั้น เป็นเด็กหนุ่มชุดคราม ผู้กล่าวด้วยรอยยิ้มหยัน
เวลานี้
ด้านหน้า มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินไปถึงหน้าบันไดศิลาทั้งเก้าขั้นนั้นแล้ว
ตูม...
เด็กหนุ่มเพิ่งเหยียบขึ้นบันไดขั้นแรก บันไดนั้นก็ปล่อยพลังกดดันมหาศาลออกมาทันที
ร่างเด็กหนุ่มสั่นเล็กน้อย ดูออกว่าได้รับแรงกดดัน