"ซูเฟย ผ้านี้คือของวิเศษชิ้นไหนกัน?
ทรงพลังยิ่งนัก!"
จีเยว่ร้องเรียกด้วยความตกตะลึง
"ผืนผ้านี้คือของวิเศษที่มีอานุภาพทรงพลังที่สุดของสำนักจื่อเวยเรา
มีผืนผ้านี้อยู่ อย่าว่าแต่ตงหวงเลย ต่อให้ทั่วทั้งทวีปหงเหมิง ก็มีไม่กี่คนที่กล้าไปแหยมสำนักจื่อเวยของเรา"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยพลางยิ้ม
"จริงหรือ?
สุดยอดไปเลย!"
จีเยว่รู้สึกตะลึงพรึงเพริดเป็นอย่างยิ่ง
"แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"ถึงเจ้าบ้างแล้ว
จงตาย!"
สายตาของเย่อวิ๋นเฟยจ้องไปที่ยอดฝีมือขั้นปฐมวิถีคนหนึ่ง แล้วเอ่ยเย็นชา
"เจ้าหนู ข้าจะเอาชีวิตเจ้า!"
ยอดฝีมือขั้นปฐมวิถีผู้นั้นชักตราประทับสีดำขนาดยักษ์ผืนหนึ่งออกมา ตราประทับนั้นขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ปลดปล่อยพลังงานศพอันทะลักท้นออกมา ฉับพลันนั้นก็ทำให้พื้นที่กว้างใหญ่โดยรอบมืดครึ้มลง ราวกับรัตติกาลมาเยือนก่อนเวลา
ปัง!
ผ้าสีเหลืองหมุนวนเฉี่ยวผ่าน ฟันตราประทับสีดำขนาดยักษ์นั้นขาดออกเป็นสองท่อน จากนั้นก็ดังเพียะ! ทะลวงกะโหลกของยอดฝีมือขั้นสร้างกำเนิดผู้นั้นออกเป็นสองซีก เลือดสาดกระเซ็น
จากนั้น
เพียะ ๆ ๆ ...
ผ้าสีเหลืองออกอาละวาดไม่หยุด ฟาดฟันยอดฝีมือขั้นปฐมวิถีที่เหลืออยู่จนสิ้นซาก ไม่เหลือใครรอดแม้แต่คนเดียว
ยอดฝีมือขั้นปฐมวิถีสิบสี่คน ไร้เรี่ยวแรงจะต้านทานแม้แต่น้อย ครู่เดียวก็ล้มตายกันหมดสิ้น
ฮืด ๆ ...
ร่างแยกเผ่าพันธุ์โลหิตพุ่งเข้าไป กวักมือ โลหิตแก่นแท้ที่ยอดฝีมือขั้นปฐมวิถีทั้งสิบสี่คนทิ้งไว้ก็พลุ่งพล่านรวมตัวกันเป็นสาย แล้วถูกร่างแยกเผ่าพันธุ์โลหิตดูดเข้าไปในปาก
"ถึงพวกเจ้าบ้างแล้ว"
สายตาของเย่อวิ๋นเฟยจ้องไปยังเหล่ายอดฝีมือขั้นเอกภพทั้งหลาย แล้วเอ่ยเย็นชา พร้อมกับชี้มือออกไป