“บางที คงต้องหาสมุนไพรและของวิเศษสายพลังวิญญาณที่หายากและมีค่ามาสักอย่าง ถึงจะมีโอกาสรักษาดวงวิญญาณของคุณจีเยวี่ยได้”
หวงซางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ
“ใช่แล้ว
บนโลกนี้มีสมบัติสายพลังวิญญาณล้ำค่าอยู่ไม่น้อยที่สามารถรักษาศิษย์พี่จีเยวี่ยได้ เพียงแต่ยากจะตามหาได้”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
ขณะนั้นเอง
“ข้ารู้สึกง่วงนอนเหลือเกิน อยากนอนเสียจริง”
จีเยวี่ยที่กำลังสนทนากับจีเอียนอยู่พลันหาวออกมา พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง จากนั้นเปลือกตาก็ค่อย ๆ ปิดลง หมดสติไป
เย่อวิ๋นเฟยก้าวขึ้นหน้า ยื่นมือกดลงบนหัวไหล่หอมกรุ่นของจีเยวี่ยอีกครั้ง หมุนเวียนร่างจักรพรรดิเขียวไม้เจี่ย ถ่ายทอดพลังชีวิตหลั่งไหลเข้าไปอย่างไม่ขาดสาย
“ซูเฟย จีเยวี่ยเป็นอะไรไปกันแน่?
เจ้าบอกข้าตามตรง!”
จีเอียนสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเอ่ยถามเย่อวิ๋นเฟย
เย่อวิ๋นเฟยเมื่อครู่พูดกับหวงซางด้วยเสียงสื่อจิต ดังนั้นนางจึงไม่ได้ยิน
เย่อวิ๋นเฟยถอนหายใจ ส่งพลังชีวิตให้จีเยวี่ยไปพลาง เล่าเรื่องอาการของจีเยวี่ยในตอนนี้ให้จีเอียนฟังอย่างคร่าว ๆ
“ซูเฟย จีเยวี่ยจะตายหรือไม่?
เจ้าห้ามปล่อยให้นางตายเด็ดขาด!
เจ้าต้องช่วยนางให้ได้!
เจ้าห้ามทิ้งจีเยวี่ยเด็ดขาด!
ตอนนี้นางศรัทธาในตัวเจ้ามากที่สุด!
ข้ามองออกว่านางชอบเจ้าเข้าแล้วจริง ๆ!”
จีเอียนเมื่อฟังจบก็แตกตื่นสิ้นเชิง พูดกับเย่อวิ๋นเฟยโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใดอีก
นางกับจีเยวี่ยเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ผูกพันฉันท์พี่น้อง ไม่สามารถยอมรับได้เลยว่าจีเยวี่ยจะเกิดเรื่องขึ้น นางกลัวว่าเย่อวิ๋นเฟยจะทิ้งจีเยวี่ย พูดจาจึงไม่มีความเกรงใจอีกต่อไป
“ศิษย์พี่จีเยวี่ยชอบข้ารึ?”
เย่อวิ๋นเฟยตะลึงไปครู่หนึ่ง ไม่รู้จะตอบเช่นไร
“เจ้าวางใจเถิด ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าจะต้องช่วยศิษย์พี่จีเยวี่ยให้ได้”
เย่อวิ๋นเฟยพูดกับจีเอียน
“จริงหรือ?
ถ้าเช่นนั้น เจ้าต้องสัญญากับข้า ห้ามทิ้งจีเยวี่ยเด็ดขาด!”
จีเอียนจ้องเย่อวิ๋นเฟยด้วยดวงตางดงาม พูดขึ้น
“ข้าสัญญากับเจ้า”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
“จีเยวี่ยไม่ได้มองเจ้าผิด
ซูเฟย ขอบใจเจ้ามาก”
จีเอียนรู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง จึงเอ่ยเสียงเบา
“ไม่ต้องขอบใจข้าหรอก
นี่คือสิ่งที่ข้าควรทำ”
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มเจื่อน