“แฮ่ม ๆ เย่อวิ๋นเฟย……”
ท่านอาจารย์ใหญ่ซ่างกวนคาดไม่ถึงว่า เย่อวิ๋นเฟยยังไม่ได้จากไปไหน เมื่อเผชิญหน้าเย่อวิ๋นเฟย เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
“ท่านอาจารย์ใหญ่ซ่างกวน วางใจเถิด
ขอเพียงข้าเพิ่มความระมัดระวังอีกนิด ต่อให้เป็นยอดฝีมือขั้นหกแห่งถ้ำสวรรค์มาเอง ข้าก็หนีรอดได้”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
“นี่……”
ท่านอาจารย์ใหญ่ซ่างกวนตอบไม่ถูกไปชั่วขณะ
แม้ก่อนหน้านี้เขาได้เห็นวิชาตัวเบาอันยอดเยี่ยมของเย่อวิ๋นเฟย แต่ว่า เย่อวิ๋นเฟยเป็นศิษย์สืบทอดของ ท่านนักพรตพิทักษ์วิถี หากเกิดเรื่องขึ้นมา นั่นย่อมเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่หลวงของ สถาบันพิทักษ์วิถี
“ท่านอาจารย์ใหญ่ซ่างกวน วางใจเถิด ข้าจะกลับมาโดยสวัสดิภาพแน่”
เย่อวิ๋นเฟยมองออกว่าท่านอาจารย์ใหญ่ซ่างกวนเป็นห่วง จึงยิ้มพลางกล่าว
เมื่อกล่าวจบ เย่อวิ๋นเฟยก็กระตุ้น เสื้อคลุมเทียนอิ่ง พุ่งทะยานเข้าสู่ห้วงมิติแล้วหายวับไป
“เย่อวิ๋นเฟย เย่อวิ๋นเฟย……”
ท่านอาจารย์ใหญ่ซ่างกวนตะโกนเรียกหลายครั้ง แต่ไร้เสียงตอบรับ
ครานี้ เขาก็พลันตื่นตระหนก
เพราะเขาพบว่า ตนเองไม่รู้เลยว่าเย่อวิ๋นเฟยไปทางทิศใดกันแน่
เช่นนี้จะตามไปได้อย่างไร?
พลังวิญญาณ ของท่านอาจารย์ใหญ่ซ่างกวนแผ่กระจายออกไปทั้งแปดทิศ รับรู้ระยะไกลเพื่อค้นหาเย่อวิ๋นเฟย
ถึงขั้นที่เขาใช้ วิชาตัวเบา เคลื่อนไหวดุจสายฟ้าแลบ ร่อนหากลับไปมาในพื้นที่แห่งนี้ ทว่า ก็ยังไม่พบร่องรอยใด ๆ ของเย่อวิ๋นเฟย
“วิชาตัวเบา ของเย่อวิ๋นเฟยช่างเหนือจินตนาการยิ่งนัก”
ท่านอาจารย์ใหญ่ซ่างกวนยืนนิ่งงันอยู่กับที่ไปชั่วครู่ ก่อนจะเผยรอยยิ้มขมขื่นกล่าว