“พวกเรา ไปกัน!”
ศิษย์พี่ถงผู้นั้นทั่วร่างโชกเลือด ดิ้นรนพยุงตัวขึ้นจากพื้น แล้วกล่าวอย่างเดือดดาลและขัดเขิน
“คิดจะไปงั้นรึ?
เรื่องง่ายดายปานนั้นมีเสียที่ไหนกัน
เอาของทั้งหมดที่มีติดตัวพวกเจ้าออกมาให้หมด อีกทั้งแต่ละคนต้องกล่าวคำสาบาน นำทรัพยากรบำเพ็ญเพียรที่สถาบันแจกให้พวกเจ้าในหนึ่งปีนี้ มาถวายพวกข้าสองคนจนหมด!”
เย่อวิ๋นเฟยขยับร่างเพียงพริบตา ขวางหน้าศิษย์พี่ถงไว้ พลางกล่าวอย่างเย็นชา
“ไอ้หนู เจ้ากล้าทำกับข้าถงหู่เช่นนี้!
อย่าหาว่าข้าไม่เตือน ข้าถงหลิน ลูกพี่ลูกน้องข้า อยู่ลำดับที่เก้าในหมู่ศิษย์ขั้นสูงของสำนักสาม!
ข้าแนะนำให้เจ้าเลิกเสียเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้น ผลลัพธ์จะสาหัสยิ่ง!”
ศิษย์พี่ถงผู้นั้นปากกล้าแต่ใจสั่นกล่าว
เพียะ!
เย่อวิ๋นเฟยตบฝ่ามือลงบนแก้มขวาของถงหู่ทีหนึ่ง
“อย่าพล่าม ไม่ทำตามที่ข้าพูด เจ้าก็อย่าหวังจะได้ไป”
เย่อวิ๋นเฟยแค่นยิ้ม
“ศิษย์ใหม่นี่ก็โหดเกินไปแล้ว กล้าทำกับถงหู่เช่นนี้!”
“ถงหู่ปกติในสำนักสามของเรา รังแกชายฉุดคร่าหญิง นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะมาเจอของแข็งเข้า!”
เหล่าศิษย์ที่มุงดูอยู่ใกล้ๆ ต่างอ้าปากค้าง หลังจากนั้นก็ลดเสียงลงแอบวิพากษ์วิจารณ์
ถึงขั้นที่ว่า มีศิษย์จำนวนไม่น้อยที่เคยถูกถงหู่รังแก รู้สึกสะใจยิ่งนัก
“เจ้า…”
แก้มขวาของถงหู่บวมเป่ง เลือดไหลไม่หยุด โกรธคลั่งแทบบ้า
เพียะ!
เย่อวิ๋นเฟยซัดฝ่ามือออกไปอีก บนแก้มซ้ายของถงหู่
“ไม่ยอม ข้าก็จะตีจนกว่าเจ้าจะยอม”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวเรียบๆ
ประโยคนี้ ก็คือที่เมื่อครู่ถงหู่พูดกับเย่อวิ๋นเฟยและนักพรตต้าตี้นั่นเอง