"ไม่เลว เจ้าฝึกกระบี่วิชานี้จนถึงขั้นเข้าประตูแล้ว!
และยังใช้เวลาไม่ถึงสี่ชั่วยามอีกต่างหาก
มนุษย์หนุ่ม ดูท่าพรสวรรค์ด้านวิถีกระบี่ของเจ้าจะไม่เลวเลย
เอาล่ะ เจ้าเข้าไปในสุสานกระบี่ได้แล้ว"
ชายชราผู้นั้นดูพอใจเป็นอย่างยิ่ง พยักหน้าชมเชยไม่ขาด แล้วชี้ไปที่แท่นบูชาส่งผ่านบนลานกว้างแล้วพูดกับเย่อวิ๋นเฟย
"กี่ปีมานี้ ในที่สุดก็มีหนุ่มคนหนึ่งที่ผ่านข้อกำหนด เข้าไปในสุสานกระบี่ได้เสียที
ขอให้เจ้าโชคดี"
ชายชราพึมพำด้วยความโล่งใจ
"ให้เจ้าหนุ่มนี่แซงหน้าไปอีกแล้ว!"
เหล่าสิ่งมีชีวิตในโลกหลักต่างแสดงสีหน้าอิจฉาริษยาและไม่ยอมจำนน
พวกมันเพิ่งก้าวออกมาจากโลกหลัก ตอนแรกต่างก็ทะนงตนถือดี ดูถูกสิ่งมีชีวิตในโลกอื่นอย่างสิ้นเชิง
ไม่ต้องพูดถึงคนหนุ่ม แม้แต่ยอดฝีมือรุ่นก่อนในโลกอื่นก็ไม่เข้าสายตาพวกมัน
แต่ตั้งแต่พบเย่อวิ๋นเฟยเข้า พวกมันก็ถูกทับถมจนหมดทางสู้ ถูกกระแทกจิตใจไม่หยุด รู้สึกอัดอั้นใจจะขาด
ไม่ว่าจะด้านไหน พวกมันก็เทียบเย่อวิ๋นเฟยไม่ติด!
"ให้เขานำหน้าไปได้ยังไง!"
ในหมู่ศิษย์จวนคุ้มกันกระบี่ เติ้งซุนจ้องเย่อวิ๋นเฟย กัดฟันพูด
"เขาคือเย่อวิ๋นเฟยจริงๆ หรือ
แต่ทำไมข้ารู้สึกว่าเขาไม่ได้โหดร้ายป่าเถื่อนอย่างที่เล่าลือกันเลย?"
เซียวถิงถิงจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยดวงตางดงาม คิดในใจ
"ขอบคุณผู้อาวุโส!"
เย่อวิ๋นเฟยขยับกายวาบหนึ่ง ขึ้นไปยืนบนแท่นบูชาส่งผ่าน
ครืน...
ชายชรายื่นนิ้วชี้ไป แท่นบูชาส่งผ่านใต้เท้าเย่อวิ๋นเฟยปะทุพลังงานส่งผ่านอันยิ่งใหญ่ออกมา พันรอบตัวเย่อวิ๋นเฟยไว้ แล้วฉีกมิติ ลำเลียงออกไป หายวับไป