"บางทีเราอาจจะรู้คำตอบของปัญหานี้ในไม่ช้า"
สายตาเย่อวิ๋นเฟยจับจ้องไปที่หลุมศพดินซึ่งตั้งอยู่ตรงกลางที่สุด เอ่ยด้วยความคาดหมาย
"ไปเถอะ พวกเราไปดูอีกครั้ง"
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังหลุมศพดินแห่งนั้น เมื่อครู่
ผู้อาวุโสฮุ่นตามติดอยู่ข้างกายเย่อวิ๋นเฟย
ครืน...ครืน...
ผู้อาวุโสฮุ่นเชิดหอคอยเต๋าสวรรค์ขึ้น เย่อวิ๋นเฟยก็เชิดอาวุธเทพอสูรระดับจักรพรรดิออกมาหลายชิ้น กระตุ้นพร้อมกัน
ภายใต้การขับเคลื่อนของวิญญาณหลงเหลือของจักรพรรดิสวรรค์ อาวุธเทพอสูรระดับจักรพรรดิหลายชิ้นที่เย่อวิ๋นเฟยเชิดออกมาต่างก็ระเบิดพลังอันเกรียงไกรออกมา
เปรี้ยง...เปรี้ยง...
เมื่อเย่อวิ๋นเฟยและผู้อาวุโสฮุ่นเดินเข้าไปใกล้ แสงกระบี่นับไม่ถ้วนก็พุ่งทะยานออกมาจากหลุมศพดินแห่งนั้น ตัดฟันเข้ามาหาเย่อวิ๋นเฟยและผู้อาวุโสฮุ่น
ไม่ช้า เย่อวิ๋นเฟยและผู้อาวุโสฮุ่นก็เข้าใกล้หลุมศพดินแห่งนั้น อีกครั้ง
เนื่องจากการเตรียมตัวล่วงหน้าในครั้งนี้ ฉะนั้นเย่อวิ๋นเฟยและผู้อาวุโสฮุ่นจึงไม่ทุลักทุเลเหมือนครั้งก่อน
สายตาเย่อวิ๋นเฟยตกอยู่บนป้ายหลุมศพหน้าหลุมศพดิน
บนป้ายหลุมศพสลักตัวอักษรเล็ก ๆ สองบรรทัด
"จั่วจื่อฉาน ฝึกกระบี่มาตั้งแต่เด็ก แต่น่าเสียดายที่พรสวรรค์ธรรมดา ตลอดชีวิตไร้ซึ่งความสำเร็จ ความสำเร็จสูงสุดเพียงแค่ขั้นจักรพรรดิเท่านั้น และเป็นเพียงจักรพรรดิสวรรค์ขั้นต้นเท่านั้น
แต่ทว่าในชีวิตนี้ ข้าก็มีเรื่องที่น่าภาคภูมิใจที่สุด นั่นคือการได้ติดตามอยู่เบื้องหลังท่านกระบี่เทพซื่อจื่อ!"
ตัวอักษรเล็ก ๆ เหล่านี้ฝีแปรงคมกริบ ทุกหนึ่งขีดหนึ่งเขียน ราวกับเป็นกระบี่ที่ยอดฝีมือทางกระบี่ฟันออกมา เจตจำนงกระบี่บีบเข้ามา