“ผู้ฝึกขั้นปั้นเต๋าจากอีกภพหนึ่งมีสัตว์มหาภัยทะยานฟ้าอยู่หนึ่งตัว พวกเขาจะตามมาถึงที่นี่ในไม่ช้า
พวกเจ้าจงระวังตัวไว้”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวกับชายชราชุดเทา
“เจ้าวางใจได้ ข้าอยู่ในดวงดาวทะเลแห่งนี้มานานแสนนาน คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง ที่นี่ถือเป็นอาณาเขตของข้า ต่อให้พวกมันมาถึง ข้าก็ไม่เกรงกลัว”
ชายชราชุดเทากล่าว
“เช่นนั้นก็ดีที่สุด”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
“อ้อ เย่อวิ๋นเฟย โลกเล็กๆ นั่นมีพลังวิญญาณและกฎเกณฑ์อันแข็งแกร่งซ่อนอยู่ ข้าคาดว่า ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่มีพลังขั้นรวมดาว ก็ยากจะบุกเข้าไปได้
ดังนั้น โลกเล็กๆ นั้นจึงไม่มีใครเข้าไปนานมากแล้ว ข้างในไม่รู้ว่าจะมีอันตรายอะไรแอบแฝงอยู่
ด้วยระดับพลังวิญญาณของเจ้า น่าจะเข้าไปในโลกเล็กๆ นั้นได้ แต่ต้องระมัดระวังให้มาก”
ชายชราชุดเทากล่าว
“ผู้อาวุโสวางใจได้ ข้าจะระมัดระวัง”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า จากนั้นก็หันหลังเดินขึ้นเส้นทางโบราณแห่งดวงดาวที่อยู่เบื้องหน้า เดินไปยังสุดปลายทาง
“ข้าว่า เจ้าหนุ่มน้อย เหตุใดเจ้าต้องไปค้นหาสมบัติให้เมื่อยมือ เจ้าลองคิดดูสิ เปิดผนึกชั้นสองของหอเทียนเต้า บางทีอาจได้สมบัติล้ำค่าที่จักรพรรดิกู่หวงทิ้งไว้จริงๆ
เทียบกับสมบัติของจักรพรรดิกู่หวงแล้ว สมบัติส่วนใหญ่ในโลกล้วนเป็นเพียงขยะ”
ในเวลานี้ ผู้อาวุโสฮุ่นจู่ๆ ก็เอ่ยเสียงสื่อจิตไปยังเย่อวิ๋นเฟย