"ซูเฟย เหตุใดเจ้าถึงได้มั่นใจถึงเพียงนี้
เจ้าจงรู้ไว้ ไม่เพียงตระกูลจ้าว สำนักสัตว์ สำนักศักดิ์สิทธิ์ชางเยียน พวกอำนาจใหญ่ล้วนจะส่งคนมารังควานสำนักจื่อเวยและเจ้า
ต่อให้เจ้าจะเรียกฝ่ามือยักษ์เมื่อคราวก่อนออกมาได้ ก็ใช่ว่าจะรับมือกับผู้คนจากอำนาจใหญ่ทั้งหลายเหล่านี้ไหวมิใช่หรือ?"
จี๋เยว่รู้สึกอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย
"ซูเฟย เรื่องนี้มิใช่การเล่น ๆ เจ้าอย่าดูเบาอำนาจใหญ่ในตงหวงเหล่านี้เป็นอันขาด โดยเฉพาะสำนักศักดิ์สิทธิ์ชางเยียน นับเป็นอำนาจใหญ่ที่แข็งแกร่งที่สุดในตงหวงของเราเกือบจะว่าได้
อำนาจใหญ่เหล่านี้ส่งคนออกมาเพียงเล็กน้อย ก็สามารถล้างผลาญอำนาจรองชนชั้นสองสามในตะวันออกได้มากมาย
ซูเฟย ข้าว่าเจ้าควรส่งคนไปขอความช่วยเหลือจากเผ่าปีศาจแดนรกร้างตะวันออกและหอการค้าซื่อฟางโดยเร็วที่สุด
หากเผ่าปีศาจแดนรกร้างตะวันออกและหอการค้าซื่อฟางยินดีช่วยเหลือ บางทีสำนักจื่อเวยและเจ้าอาจรอดพ้นวิกฤตการณ์ตรงหน้าไปได้อย่างสันติ"
จี๋เยียนอดไม่ได้ที่จะเตือนสติ
"สำนักจื่อเวยของเราไม่จำเป็นต้องไปร้องขอความช่วยเหลือจากผู้ใด
พวกเจ้าจงวางใจเถิด แม้อำนาจใหญ่เหล่านั้นจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่สำนักจื่อเวยของเราก็มิใช่ผู้ที่รังแกได้โดยง่าย"
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มบาง ๆ
"เอาล่ะ ข้าจะเข้าสู่การปิดดาน
ศิษย์พี่จี๋เยว่ คราวหน้าเมื่อข้าว่าง ข้าจะอธิบายแก่นแท้ของคัมภีร์วิทยายุทธ์ต่าง ๆ ของสำนักจื่อเวยให้เจ้าฟังอย่างละเอียด
เจ้าอาจไปขอคำชี้แนะจากเจ้าสำนักหลิวและเหล่าผู้อาวุโสได้เช่นกัน"