"ทุกคนถอยกลับไป!"
เจ้าสำนักหลิวออกคำสั่ง
ไม่นานนัก คนของสำนักจื่อเวยทั้งหมดก็ถอนกลับเข้าสู่สำนักงานใหญ่ และเสริมการป้องกันให้แน่นหนาขึ้น
"ซูเฟย เจ้าบอกข้าเถอะ เมื่อครู่นี้ฝ่ามือยักษ์นั่นเป็นเรื่องอะไรกันแน่?"
ทันใดนั้น จีเยว่ก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย แล้วถามขึ้น
"นี่คือความลับ"
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มบาง ๆ
"มีความลับอะไรที่ไม่สามารถบอกข้าได้เล่า!"
"เจ้าทำได้เพียงขั้นหล่อหลอมวิถีขั้นต้นเท่านั้น ฝ่ามือยักษ์ที่มีพลังมหาศาลขนาดนั้นจะเป็นไปได้อย่างไรที่เกี่ยวข้องกับเจ้า!"
"ต้องเป็นความสามารถแฝงที่บรรพบุรุษของสำนักจื่อเวยเราได้สืบทอดไว้เป็นแน่ เพราะจื่อเซิ่งเหล่าจู่เคยบอกข้าไว้ว่า ในสำนักงานใหญ่ของสำนักจื่อเวยซ่อนความสามารถแฝงโบราณไว้มากมาย และสักวันหนึ่งมันจะถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง"
"แต่เจ้าเพิ่งเข้ามาในสำนักจื่อเวยได้ไม่นาน แล้วเหตุใดเจ้าถึงเรียกฝ่ามือยักษ์นั้นออกมาได้เล่า?"
จีเยว่จ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยดวงตางดงามที่แฝงความสงสัย
"ดูท่า เรื่องมากมายในสำนักงานใหญ่ ท่านอาจารย์จะรู้หมด"
เย่อวิ๋นเฟยคิดในใจ
"ไม่บอก"
เย่อวิ๋นเฟยตอบแล้วหมุนตัวเดินจากไป
เย่อวิ๋นเฟยเข้าใจดีว่า จีเยว่ส่วนใหญ่แล้วไม่ยอมรับที่ตนเองชิงตำแหน่งศิษย์พี่ใหญ่ไป เพราะนางฝึกฝนอย่างหนักมาตลอดเพียงเพื่อที่จะได้เป็นศิษย์พี่ใหญ่ และสักวันหนึ่งจะนำพาสำนักจื่อเวยก้าวสู่เส้นทางฟื้นฟูให้สำเร็จ เติมเต็มความปรารถนาของจื่อเซิ่งเจินจวิน
"เจ้า..."
จีเยว่เห็นท่าทีของเย่อวิ๋นเฟยเช่นนี้ ก็โกรธจนคิ้วเรียวโก่งตั้ง
"ฮึ! ไม่บอกก็ไม่บอก เจ้าแค่ได้เปรียบตรงที่รู้เรื่องสำนักจื่อเวยมากกว่าข้าก็เท่านั้น!"
"แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจ มีเพียงพลังของตนเองเท่านั้นที่สำคัญที่สุด วันนี้เจ้าพึ่งพาพลังภายนอก แม้จะดูน่าทึ่ง แต่สิ่งนั้นก็ไม่ใช่พลังของเจ้าเองเสียหน่อย"