"นั่นคืออะไร?"
ผู้คนทุกคนต่างจ้องมองฝ่ามือยักษ์ที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของเย่อวิ๋นเฟยด้วยสายตาตกตะลึง
"ราชสำนักเย่ยันเคยเป็นเพียงแค่พรรคพวกใต้บังคับของสำนักจื่อเวยเรา ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะกลับกลายเป็นฝ่ายรังแกนาย"
"วันนี้ ถึงเวลาแล้วที่ให้โลกรู้ถึงความน่าเกรงขามของสำนักจื่อเวย"
"หวังว่าพวกเจ้าจะจดจำไว้ตลอดไปว่าสำนักจื่อเวยมิน่าให้รังแก!"
เย่อวิ๋นเฟยกวาดสายตามองเหล่าทหารของราชสำนักเย่ยันอย่างเย็นชา แล้วกล่าว
"เจ้าหนู เจ้าต้องการอะไรกันแน่!"
จอมยุทธ์ระดับลิขิตสวรรค์คนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น
ตูม...
ทันทีที่เขาพูดจบ ฝ่ามือยักษ์เหนือศีรษะของเย่อวิ๋นเฟยก็เหวี่ยงลงมาอย่างแรง
ทุกคนสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ในฝ่ามือยักษ์นี้ ต่างพากันตัวสั่นเทา
"ทุกท่าน จงร่วมมือกัน!"
จอมยุทธ์ระดับลิขิตสวรรค์คนนั้นร้องด้วยความตื่นตระหนก
"ร่วมมือกัน!"
หูเทียนเลี่ยคำราม
ตูมๆ...
หูเทียนเลี่ยและจอมยุทธ์ระดับลิขิตสวรรค์อีกเจ็ดคนลงมือพร้อมกัน ต่างใช้ดาบ กระบี่ หมัด และฝ่ามือ ต่อต้านฝ่ามือยักษ์นั้น
ปังๆๆ...
ฝ่ามือยักษ์พุ่งมาพร้อมเสียงหวีดหวิว ไม่อาจต้านทานได้ ทำให้หูเทียนเลี่ยและจอมยุทธ์ระดับลิขิตสวรรค์ทั้งเจ็ดกระเด็นปลิวไป ตกลงบนพื้นดินไกลออกไป ต่างสำลักเลือดออกมา
เป็นไปได้อย่างไร?
ในชั่วขณะนี้ หน้าประตูสำนักจื่อเวย บนฟ้าและใต้ดิน เงียบสนิท
ผู้คนทั้งหมดสั่นสะเทือนอย่างยิ่ง
ฝ่ามือเดียวเหวี่ยงจอมยุทธ์ระดับลิขิตสวรรค์แปดคนกระเด็น พลังต่อสู้เช่นนี้น่ากลัวเกินไป